krummukrunk

frá fréttaveitu spámannsins

2012-01-29T14:30:00.001Z

fyrir því hafa fundist óyggjandi sannanir að lífið er flókið og maðurinn er komplexeraður, það hefur jafnframt verið staðfest að við þessu er ekkert að gera, við erum öll strá í vindi, um heim allan reynir fólk að jafna sig á fréttunum og setja í sig kjark til að takast á við tilveruna á nýjan leik, guð blessi okkur öll

þegar maður hefur gengið í hring

2012-01-27T13:18:00.000Z

það eina sem heiminn vantar í augnablikinu er aðeins meiri snjór, ja, fyrir utan það að maður mætti auðvitað alltaf við örlítið meiru af persónutöfrum, guð minn hvað maður getur verið ósjarmerandi og þvalur í lófunum, yfirleitt langar mig alltaf til að svara fólki sem hrósar mér fyrir að líta vel út í dag á þann veg að já þetta sé ágætt en ég þoli bara ekki hvað ég sé með ömurlegan persónuleika, ég segi þetta auðvitað ekki, fólk yrði alveg miður sín, en burtséð frá sjarmaleysinu (nema það sé kannski einmitt vegna skorts á sjarma) langar mig mest af öllu þessa dagana til að eyða öllum stundum inní myrkvuðum bíósölum og belgja mig út af poppkorni og sódavatni (helst samt með lítið ferðaklósett við hliðina á mér) og koma aldrei út, flestar bíómyndir fela jú í sér einhvers konar þroskasögu og það væri svo huggandi að sitja á öruggum stað og fylgjast með lífi fólks sem lærir af mistökum sínum og vex aðeins fyrir vikið en er ekki þessi skelfdi hamstur á hlaupum undan einhverju sem hann veit eiginlega ekki hvað er, stekkur svo út annað veifið og svimar svo ofboðslega að hann stendur varla í lappirnar, æhh þetta skrípildi sem maður er, þetta glórulausa gerpi og furðulegi flækjufótur, hvað er til ráða? ætli maður eigi einhverja möguleika í hreinsunareldinum? og endurfæðast þá sem fönix en ekki hamstur? ég veit það ekki, svei mér þá ég bara veit það ekki

kæri merkúr

2012-01-20T14:17:00.002Z

þakka þér fyrir lánið á skónum, þeir komu sér vel þegar ég æddi eftir himinskautum nýverið og tilkynnti heiminum að hugsunin sé hjartalínurit

núllpunktur óskast

2012-01-20T13:20:00.002Z

einhverra hluta vegna er þessi dagur einhvern veginn engan veginn, hvað skal gera við tvístraðan huga hins ófókuseraða? (sem í þessu tilviki er því miður minn eigin), hvernig skal beisla þráhyggjuhugsanirnar og banalítetið? hvað er til ráða í baráttunni gegn yfirgangi og drottnunartilburðum ósjálfráða taugakerfisins? sjálf hallast ég æ meira að þeirri hugmynd að líf mitt sé að mestu hugarburður og fyrir vikið líður mér stundum eins og þarna úti í hinum sýnilega veruleika gangi laus einhver líkami sem notar nafnið mitt og þykist starfa í mínu umboði í heiminum þó ég sé alls ekki viss um að við þekkjumst neitt að ráði, en maður á auðvitað ekki að láta hafa svona lagað eftir sér, fólk gæti alveg hætt að hringja og heilsa manni á götu, en hvað um það, hvað um það þó maður iðki það eins og spennandi jaðarsport að skjóta sjálfan sig endurtekið í fæturna af stuttu færi, hvað um það þó að maður sé alls ekki alltaf viss um veruleikann og greini ekki alltaf muninn á draumi og ljóði, eða var kannski búið að gefa það út að það væri enginn munur þar á, ég man það satt að segja ekki

endurkoma sírenunnar

2012-01-12T12:50:00.000Z

ég er að hugsa um að draga ástina á tálar með orðum, ekki augunum, bara orðum, svona svipað og þegar fólk talar í sig kjark, ég er eiginlega viss um að hún geti ekki staðist mig

ef eitthvað er verð ég leiðinlegri með árunum

2012-01-06T20:16:00.000Z

mest af öllu er ég að reyna að koma mér hjá því að minnast á áramót, ég nenni ekki þessu þvaðri um áramótaheit, nenni ekki þessum endalausu andskotans froðugreinum um nýjan lífsstíl á nýju ári sem smekkfylla aðra hverja síðu í þessu drasli sem kallast dagblöð, nenni ekki að sökkva mér í að endurhugsa sjálfa mig og líf mitt út frá einhverjum ákvæðum í almanakinu, líf mitt er hversdagsverk, að lifa því almennilega er hversdagsverk, að sverfa af mér hornin og klærnar er hversdagsverk og að leifa sér að drukkna í algeru áhugaleysi á áliti annarra og algleymi þess að gera það sem mann þyrstir og lystir er hversdagsverk, því sé dýrð og lof

ó þú skáldlega nautn

2012-01-06T20:01:00.002Z

guðdómuleg sem hún er hún maddama vigdís gríms, svo guðdómleg og mikið gúmmilaði að ég – sem annars er með höfuðverk og alls ekki vel stemmd, alls ekki í stuði fyrir sprengingar og flugelda og alls alls ekki í neinu stuði til að kveðja jólaskrautið og dúnmjúkan desember – kuðla mig saman og sleiki klístraða fingurna í hvert skipti sem ég fletti blaðsíðunum og finn af þeim kúnstugt bragðið, svo djúpsætt, þykkdrjúpandi og blóðvolgt að mest langar mig að borða orð það sem eftir er og skeyta engu um hvort þau skili sér upp úr mér aftur, háma bara og háma í mig af hamslausri græðgi, maður missir aldrei listina á svona fullkomlega flamberuðu tungumáli, spikfeitu sörurnar sem ég sótti í frystinn og dró undir sæng til mín smakkast aftur á móti einhvern veginn engan veginn í samanburðinum, og ég sem var búin að spara þær fyrir eitthvert afar sérstakt tækifæri

Velkomið 2012

2012-01-01T12:38:00.002Z

Ár upphafs og endaloka að baki, árið sem fór í tvennt, klippt á haldreipið og gripið í lausan enda, hangið í lausu lofti, stefni þangað sem mia litla bendir, upp í himininn og fegurðina

langt í burtu

2011-12-29T09:45:00.000Z

stundum þegar maður fer á fætur í myrkri, trén fyrir utan búin að fenna í kaf og göturnar tómar og hljóðlátar, er næstum því ómögulegt að trúa því að einhvers staðar þarna úti sé heimur sem snýst, fólk að bíða á umferðarljósum, opna hurðar, hrasa á gangstéttum, taka strætó, gleyma skiptimiðanum, á slíkum morgnum er eins og húsið manns sé eina húsið í veröldinni

veimiltítan með vömbina

2011-12-28T19:10:00.002Z

eftir að hafa glímt við þessi dæmigerðu hátíðarvandamál síðustu daga – eins og lúffuputta, hjartsláttartruflanir og hryllilega hæga meltingu – fór ég á fætur í morgun og sór þess eið að borða ekkert nema gufusoðinn fisk fram að næstu jólum (í augnablikinu er ég reyndar að borða dáldið af laufabrauði en það er næstum ekki neitt, bara smá flís, næstum því ósýnileg), ég er argasti aumingi þegar það kemur að óhóflegu áti og má eiginlega ekki leyfa mér nokkurn skapaðan hlut öðruvísi en að borga tífalt fyrir það með slíkum kvölum og slappleika að það er á mörkunum að mér finnist þetta fyrirhafnarinnar virði, ég er kannski búin að gíra mig upp í ofsalegt sukk og alls konar óhóf, kaupa allt mögulegt og troða ísskápinn svo út að ég þarf að beyta allri minni rýmisgreind til að geta lokað honum en svo þegar til kastanna kemur og átið á að hefjast kem ég andskotann engu að ráði niður og oftar en ekki ratar megnið af matnum í ruslið eða í dall hundsins, viljinn er sem sagt alveg til staðar, það skortir bara dáldið á getuna, með öðrum orðum er andinn sterkur en holdið veikt, holdið vill líka verða meira um sig þegar maður borðar konfekt í morgunmat og hangikjöt milli mála, staðan er þannig að mér sýnist ég komin með aðkenningu að vömb og það þykir mér leiðinlegt, þess vegna flýtti ég mér í leikfimi í morgun þar sem ég rakst á manninn sem þessi kvöldin malar mig í svefn; engilblíðan jón kalman skáld og stórhlaupara (alveg vambarlausan), í leikfimisalnum var töluvert af sveittu fólki en þó enginn jafnsveittur og við jón sem djöflaðist svo á einhverju þoltæki fyrir aftan mig að mér varð hálf partinn um og ó, enn jók á furðu mína þegar maðurinn fór að teygja á og það verður að segjast eins og er að skáldið er lygilega liðugt og ekkert venjulega af karlmanni þykir mér, sjálf er ég með ansi hreint sveigjanlegan skrokk og ég gat ekki annað en hugsað að það væri nú aldeilis gaman ef við jón ættum eitthvað meira sameiginlegt en vel teygðan gluteus maximus, eins og tildæmis að vera bæði skáld, en það er auðvitað ekki þannig, jón er skáld, ég er amatör ... hann kemst samt ekki í splitt

ó dýrð í hæstu hæðum

2011-12-24T14:53:00.001Z

þér fallega manneskjuögn sem og úniversinu í heild sinni sendi ég tendraða jólakveðju með ljósbylgjunum, konfekt og kærleikur, alheimsást

mother christmas is behind schedule, i must away

2011-12-22T10:14:00.000Z

enn einu sinni er það leitarorðið tartalettur sem leiðir flesta inn á þessa síðu og hefur meira að segja all nokkra tölfræðilega yfirburði yfir orðið nekt sem er þó alltaf á topp þrem sama hvaða árstíð er, á þessum árstíma eru tartalettur auðvitað sérlega ofarlega í huga fólks og því kemur þetta svo sem ekki á óvart en það er ekki laust við að ég hafi ögn slæma samvisku yfir því að fólk sé að fara erindisleysu inná þessa síðu núna þegar tíminn er af skornum skammti hjá flestum og alltof mikið við hann að gera, ef þú sem lest þetta ert að leita þér að uppskrift að tartalettum þá bið ég þig innilegrar afsökunar á því að hafa lokkað þig hingað inn á fölskum forsendum, ég hef ekki hugmynd um hvernig maður býr til tartalettur, ég elska bara að borða þær, hér eru heldur engar myndir af tartalettum, það er ekki nógu mikið glimmer í þeim til að ég geti réttlætt slíka myndbirtingu núna rétt fyrir jól, en hvað dundar maður við annað en auðvirðulega blekkingaleiki um hvað megi lesa á þessu bloggi ... svei mér þá ég bara veit það ekki, jú eitthvað hef ég gert af því að versla jólaskraut fyrir upphæðir sem ég mun aldrei, ég endurtek aldrei, deila með manninum mínum, fólk getur bundið mig niður, plokkað af mér táneglurnar og spilað celine dion á hæsta styrk eða hvað það er sem yfirleitt er gert til að pína svör upp úr fólki, ég hef með sértstökum djúpsálfræðilegum sjáflssefjunaraðferðum gleymt upphæðinni og mun aldrei getað ljóstrað henni upp, eitthvað hef ég líka gert af því ræða þyngdaraukningu hundsins míns bæði við hann sjálfan og aðra, dýrið hefur fitnað leiðinlega mikið í desember og ég útskýrði fyrir honum að ef við tökum ekki í taumana geti þetta orðið varanlegt vandamál, við fórum yfir nokkrar af ástæðum þess að hundar fitni, eins og til dæmis að aukabitar sem hundur stelur af eldhúsborði – harðfiskur, smákökur, brauðskorpur – í bland við það að hreyfa sig ekki á hverjum degi eru algengustu orsakir þess að maður fái björgunarhring og verði mikill um afturendann, dýrið vill lítið ræða þetta, lítur undan og gengur jafnvel svo langt að beina athygli minni að einhverju öðru með því að sýna óþekkt og vera með stæla, ég verð að segja að ég hef áhyggjur, einhvers staðar innra með mér grunar mig að ég eigi að vera mjög stressuð yfir einhverju, hugsanlega því að það eru jól ekki á morgun heldur hinn og ég ekki búin að gera nánast neitt til tryggja að sá atburður gangi fyrir sig með þeim hætti sem fólk gerir almennt kröfu um – þ.e. að börn fái gjafir og þess háttar, kannski að ég rjúki, bless

fjórði

2011-12-18T11:20:00.002Z

englaspilið snýst hring eftir hring yfir kertalogunum ekki ósvipað og ellibjé gerði upp í rúmi fyrir nokkru og olli okkur litlu músinni töluverðri sjóriðu, ellibjé er frænkubetrungur í morgunfjöri og þó hann þyrði ekki annað en að hlýða og halda sig í rúminu þegar hann spratt upp klukkan sex í morgun kostaði það meiri sjálfstjórn en lítill maður hefur yfir að búa – skórinn út í glugga í næsta herbergi og svona – og fyrir vikið hentist hann kveinandi enda á milli í rúminu eins og óður tarfur svo lá við slysum og skemmdum á innanstokksmunum, til allrar guðs lukku hafði jólasveinninn sett vatnsliti í skóinn en litir, skæri og lím virka betur en nokkur dáleiðslumeðferð á bola litla og ég gat lagt mig aftur, ekki að það hafi verið leiðinlegt að fara fram úr, herra minn himinhár langt því frá, í eldhúsinu beið piparkökuhúsið sem husband eyddi gærkvöldinu í að skreyta og ég gæti hreinlega hugsað mér að flytja inní, húsið er svo rúmgott og háreist að þar mætti hæglega koma fyrir rólu í risinu og að minnsta kosti þremur hundum í stofunni, franskir gluggahlerar og strompur og ég veit ekki hvað og hvað og hugsa sér ilminn sem leggur um húsið þegar kveikt er upp í arninum, mitt hlutverk nú þegar húsið er risið er svo að planta dáldið af greni í garðinum því það hefur enginn áhuga á að hafa fréttablaðið sem undirlag á flötinni sinni, kveikja svo á kerti á tröppunum og láta snjóa vel yfir grenið, kannski ég finni mér nokkur hreindýr í dag, mér hefur alltaf fundist ég þessi gerð manneskju sem hefur hreindýr í garðinum hjá sér

þriðji

2011-12-13T12:29:00.001Z

hef nú skilað af mér lokamöppum í öllum fögum og þar með klárað mína fyrstu önn í grafalvarlegu mastersnámi sem ég vil nú kalla fagurskrif en ekki ritlist, einhvern veginn hefur manni verið svo rækilega innrætt að rithöfundar séu svo alvarlegt og djúpþenkjandi fólk að ég er sannfærð um að ég geti aldrei tilheyrt þeirri stétt en fagurskrifari er starfsheiti sem ég gæti vel fellt við mig

einhver (kannski sessunautur í matarboði): „halló“

ég: „halló“

einhver: „bla bla bla“

ég: „bla bla bla“

smá þögn

einhver: „hvað gerir þú?“

ég: „ég er fagurskrifari“

smá þögn

einhver (nú skrítinn á svipinn): „já ... það er nefninlega það“

mest undrar mig að þrátt fyrir að mér hafi liðið eins og hvítvoðungi í frjálsu falli síðustu þrjá mánuði séu allir útlimir á sínum stað og höfuðið óskaddað þó enn eimi eftir af óreglulegum hjartslætti og allt of hröðum andardrætti, ég er að hugsa um að láta prenta fyrir mig stuttermaboli með áletruninni: ég lifði af, ... og þó ég á ljóðakúrsinn eftir á næstu önn, best að hreikja sér ekki of snemma, áfanganum fagnaði ég í fyrsta lagi í frábæru jólapartýi með mínum fellow fagurskrifurum og hef í kjölfarið nóterað hjá mér að fjárfesta hið fyrsta í eins og einu ukulele því einhvern veginn er það hljóðfæri þeim galdri gætt að gera alla hluti skemmtilegri og fólk í leiðinni, mitt næsta verk var svo að baka spikfeitar súkkulaðismákökur sem ég skammast mín fyrir að viðurkenna að enduðu svo gott sem allar í mínum eigin maga, í gær voru skyndilega óhugnalega fáar kökur eftir á disknum og mér ofbauð svo svínslegt sukkið á mér að ég henti þeim í ruslið og sullaði uppþvottalegi yfir allt saman, hvað get ég sagt, maður er ekkert nema breisk manneskja og gerir ekki alltaf skynsamlega hluti, til marks um það er ég að hugleiða að baka nýja uppskrift í dag, gæti einhver hringt á fólkið í hvítu sloppunum?

annar

2011-12-05T12:05:00.001Z

að hengja upp jólaljós og smekkfylla hýbíli sín af greni og könglum er beinlínis heilandi athöfn, eftir að hafa verið lokuð inni með tölvunni minni, orðunum mínum og því ömurlega fyrirbæri ritvinnsluforritinu word (hvernig í andskotanum varð einhver skrilljarðamæringur á því að hanna þetta rusl???) í fleiri daga en nokkurri konu er hollt, tók ég mér ótrúlega verðskuldað - að eigin mati alla vega - frí yfir helgina og sleppti gjörsamlega fram af mér beislinu við að umbylta heimilinu í hreiður fyrir jólaálfa, ég vil ekki hljóma eins og eitthvert monthæns en það er einfaldlega staðreynd að þegar þessi kona hérna fær í hendurnar greni og glitrandi glingur þá bara gerast hlutir! þeir ganga kannski ekki alveg slysalaust fyrir sig, maður er sjálfum sér auðvitað stórhættulegur með þessar greniklippur og fínhreyfingarnar svona í slappari kanntinum en ég hef alla vega vit á að senda heimilisfólkið að heiman á meðan svo ég slasi ekki aðra en sjálfa mig, þegar mér liggur mikið á og er öll einhvern veginn upp í lofti af spenningi á ég það til að handfjatla alla hluti eins og þeir séu brennheitir og missa þá þar af leiðandi stöðugt út úr höndunum og á mínar beinaberu ristar, klaufagangur er hugsanlega mitt helsta sérkenni og ástæðan fyrir því að næst á eftir rökfræðingum eru iðjuþjálfar líklega það fólk sem ég myndi síst vilja mæta í myrkri, en allt í góðu, maður bítur bara á jaxlinn, lætur sig hafa það og bölvar í hljóði svo jesúbarninu bregði ekki, ég er ekki manneskja sem lætur marðar ristar og sundurstungna fingurgóma stöðva sig í baráttunni fyrir fallegri heimi, allt fyrir fegurðina, það er heilög skylda mín og ég mun hvergi hlífa mér!

fyrsti

2011-11-28T09:00:00.000Z

sveikst um að gera aðventukrans á tilhlýðilegum tíma og kveikti þar af leiðandi ekki á fyrsta kertinu í gær, ábyrgðin skrifast alfarið á háskóla íslands, líður mjög illa og finnst ég hafa gert eitthvað virkilega ljótt af mér, mun sýna einlæga iðrun og yfirbót um leið og þýðingin á hinum hættulega fyndna david sedaris er orðin læsileg, þangað til verður fjólubláa aðventunaglalakkið að duga

nú skal staðar numið

2011-11-26T10:53:00.000Z

ég gengst möglunarlaust við því að leggja fullmikla rækt við þessa pocket-útgáfu af geðhvarfasjúklingi sem býr þarna innra með mér, ég veit alveg að maður á ekki að gera svona hluti en ég hef bara enga stjórn á þessu, lífið er okkur komplexeraða fólkinu einfaldlega stundum dáldið ofviða og í ofanálag er maður hallur undir þá hugmynd að gera sér erfitt fyrir, maður þarf auðvitað ekkert að gera svona hluti eins og að segja upp vinnunni og henda sér út í krefjandi listnám þar sem maður er einhvern veginn alltaf í frjálsu falli og stöðugt að ganga í fangið á sjálfum sér hvort sem maður hefur áhuga á því eða ekki, maður kann ekki endilega við það sem mætir manni enda getur maður verið alla vega fyrir kallaður og misþægilegur í viðkynningu, verst þykir mér þegar ég hitti fyrir konuna með krumpuðu sjálfsmyndina, ég verð alltaf jafn rasandi yfir því hvað ein manneskja getur verið hryllilega uppáþrengjandi og taktlaus í samskiptum, ein af þessum týpum sem talar og talar og engin leið er að losna við jafnvel þó maður loki sig inn á klósetti og segist ekki mega vera að þessu, ég kann þá betur við þessa sem á það til að vera á himnaskautum og sprengja partýbombur, hún segir líka betri sögur en hin sem er með dauðann á heilanum, svoleiðis tal getur orðið þreytandi til lengdar, þar sem það er fyrsti í aðventu á morgun og glitrandi jólaskraut og greniilmur handan við hornið vona ég innilega að miss melankólía sé löggst í dvala og leyfi okkur himnaskautastelpunni að þeysast í gegnum þennan bjútíblossa sem desembermánuður er - hlægjandi klukknahlátri og algjörlega utan við okkur yfir því að geta verið að grípa glimmer og kveikja á kertum alla daga, besti tími ársins stendur við þröskuldinn og ég er að pissa í mig af spenningi, helvíts melankólían getur norpað þarna úti í garði fram yfir þrettándann, ég ætla ekki einu sinni að yrða á hana

lífið er diskódrama

2011-11-17T10:56:00.002Z

skál, skál fyrir klassíkinni, hégómanum og tilgerðinni, hækkum í carly simon og leggjumst í spegilinn, mæmum með, inn með maga út með rass, allt sem máli skiptir er yfirborðið, annað er tímasóun og vitleysa og leiðir ekki til neins, aldrei að gleyma því, áfram með diskóið, áfram með dívuköstin og yfirdrifnu mónólógana, föllum í öngvit, ekki of lengi samt, fólk gæti fengið leið, höldum dampi og verum intressant og sjarmerandi, ekki klikka á skemmtanagildinu, vertu þá frekar bara heima hjá þér

mynd via bando

í sumu fer manni bara aftur

2011-11-12T18:56:00.004Z

í gær gleymdi ég handtöskunni minni í strætó, ég fattaði það ekki fyrr en í hádeginu eftir að hafa snúið íbúðinni við og ásakað alla nema hundinn um að hafa tekið hana, ég sá fyrir mér að liðið hjá strætó hefði pantað sér pizzu fyrir síðasta tvöþúsundkallinn minn og keypt milljón strætókort út á vísakortið til að stinga í jólapakkana hjá "erfiða" liðinu, þessum sem maður veit aldrei hvað maður á að gefa, áhyggjur mínar reyndust dáldið í yfirdrifnari kanntinum, ég er búin að fara í gegnum veskið og ég get ekki betur séð en þeir hafi ekki einu sinni notað varasalvann, fyrir ekki svo löngu síðan gleymdi ég tölvunni minni í þessum sama strætisvagni – ég er að verða mjög náin fólkinu í óskilamunadeild strætisvagnaþjónustunnar – og var nær dauða en lífi af angist þangað til ég endurheimti hana með erfiðismunum því indæli bílstjórinn ætlaði aldrei að geta látið hana af hendi, hann ætlaði að vera handviss um að hann væri að afhenda réttri manneskju tölvuna, "þú ert alveg með það á hreinu að þetta sé þín talva" þráspurði maðurinn með svo rannsakandi augnaráði að ég hálfpartinn hætti að vera viss um að þetta væri eftir allt saman mín talva, kannski ætti ég bara ekkert í þessari tölvu eftir allt saman, eðlilega hefur barnið hrikalegar áhyggjur af minnisglöpum og afglöpum móður sinnar, hún messar yfir mér, hvernig ég geti verið svona utan við mig, þetta sé stórhættulegt að vera svona ruglaður, það sé ekki í lagi með mig og mér væri hollast að halda mig heima, "þú verður að setja ólina á töskunni yfir öxlina mamma! og ekki sleppa tölvunni, og ekki hlusta á ipoddinn, þú ruglast alveg þegar þú ert bara að hlusta á músík og glápa út um gluggann!" barnið sér fyrir sér að einn daginn gleymi ég mér algjörlega og fari ekki út úr vagninum, verði farþeginn sem festist í leið fimmtán og komst ekki heim til sín, svo verði hringt frá strætó og hún vinsamlegast beðin um að koma að sækja mig, er ekki eitthvað bogið við hlutverkaskiptinguna á þessu heimili?

enn af histeríu

2011-11-05T10:17:00.003Z

taugaveiklun mín og ímyndunarsýki hefur svo sannarlega náð nýjum hæðum, undanfarið þegar ég sit hér í eldhúsinu og horfi inní myrkvað herbergi dóttur minnar sé ég allt mögulegt fara á stjá og gardínur blakta þó hvergi sé rifa á glugga, í morgun rauk ég á fætur sannfærð um að ég heyrði barnaraddir í forstofunni, þar var að sjálfsögðu enginn en ég gat ekki annað en sett þetta í samhengi við það að oftar en einu sinni þessa vikuna hefur mér sýnst rugguhesturinn vagga þó enginn sé nálægt honum, ég óttast að það styttist í hælisvistina, ég róa mig með því að þetta hljóti að tengjast því hvað maður dvelur mikið í ímyndunaraflinu þessa dagana við að spinna upp sögur um fólk sem er ekki til og ekki allt lifandi heldur, þetta hefur örugglega einhver undarleg áhrif á taugakerfið sem skilar sér í mildum ofskynjunum, maður er ekki með sjálfum sér

þeir síðustu verða fyrstir

2011-11-02T23:12:00.000Z

ég veit að það hljómar asnalega en ég hálf klökknaði rétt áðan þegar mér varð litið inn á vef ríkisútvarpsins og sá myndir af gyrði elíassyni að taka við norrænu bókmenntaverðlaununum, eins og hann væri frændi minn eða eitthvað þess háttar, sem hann er ekki, því miður

ég dauðskammast mín

2011-10-28T22:43:00.000Z

það er eitthvað agalegt við það að annar hver maður sem ratar hingað inn á þessa síðu geri það með því að slá inn leitarorðið "nekt", hvers konar manneskja er ég eiginlega!

dead woman walking

2011-10-26T15:01:00.001Z

haustljóð hljóta að vera púkalegust allra ljóða, þau eiga sér vissulega nokkuð harðan keppinaut í öðrum árstíðaljóðum en samt, ég þarf ekki nema renna öðru heilahvelinu í átt að hugmyndinni um haustljóð til að líða hálfilla, ég fer hreinlega hjá mér, núna þegar ég stend frammi fyrir því að eiga að skrifa eitt slíkt ljóð gæti ég vel hugsað mér að grafast undir fjalli af laufum og finnast ekki fyrr en í janúar, þá gæti ég hugsanlega sagt eitthvað innan skammarmarka um kulda og myrkur, kuldi og myrkur eru svo sammannleg fyrirbæri, kannski af því þau eru ekki síður innra með manni en fyrir utan, haustlauf eru ekki eitthvað sammannlegt, haustlauf eiga það sífellt yfir höfði sér að verða plebbaskapur, hversu vont skyldi þetta geta orðið? ég held að möguleikarnir séu óþrjótandi, kannski ætti ég bara að vera dáldið borubrött andspænis öllum þessum óteljandi leiðum til að mistakast, það er óneitanlega ákveðin huggun í því að vita hvernig þetta fer

maður telur sig þekkja sjálfan sig...

2011-10-18T23:14:00.002Z

án þess að ég þori að nefna það við nokkurn mann hefur skelfilegur grunur – mér liggur við að segja ótti – hreiðrað um sig djúpt innra með mér, jafnfáránlega og það hljómar þá hef ég fyrir því nokkuð sterkar vísbendingar að ég sé eftir allt saman – þvert á það sem ég hef áður talið – óskaplega ódramatísk og tilfinningalega óspennandi kona, hver hefði trúað þessu, þetta er mikið áfall, en ég er hrædd um að þetta sé samt tilfellið, svona hlutum kemst maður að um sjálfan sig þegar maður stundar nám í ritlist, bekkjarsystkini mín keppast við að skrifa eldheitar ástarsenur og ofsafengnar lýsingar á tilfinningaátökum þar sem fólk týnir á víxl spjörunum og lífinu og guð má vita hvað en ég gott fólk, ég geri ekki annað en að skrifa texta um félagslega vangefið fólk með plastpoka á höfðinu og ónýt talfæri, hjá mér er enginn að kyssast, enginn allsber og alls enginn að hækka róminn, hvað þá að drepa einhvern jesús góður, þetta ætti kannski ekki að koma mér svona á óvart, ég hefði til dæmis átt að geta sagt mér það sjálf að fólk eins og ég sem er með einn í extróvert sé eðli málsins samkvæmt ekki sérlega lúnkið við að skrifa samtöl, aftur á móti tel ég líklegt að ég gæti náð töluverðri færni í að skrifa sögur út frá sjónarhorni innyfla, t.d. miltans, miltað í fólki eyðir ekki tíma í að standa á kjaftasnakki við önnur líffæri, það gerir bara það sem það gerir sem er svona... ja allskyns hlutir sem miltu gera, auðvitað vildi ég óska að ég gæti sagt með algjörri sannfæringu að þetta skipti engu máli því persónulega finnist mér samtöl ofmetin í skáldskap, það sé hvort eð er miklu meira spennandi að glíma við afstöðu og skynjun miltans á umhverfi sínu, en ég er hrædd um að ég geti það ekki, ég er ekki svo gjörsamlega handan við heilbrigða skynsemi (þó maður sé auðvitað alltaf á allra tæpasta vaði þar) að ég sjái ekki í hendi mér að maður verði bara að gjöra svo vel og hlýða kennaranum og æfa sig, æfa sig alveg ofboðslega, satt að segja veit ég ekki hvort mér endist ævin í allar þessar æfingar en maður verður bara að vona, maður getur ekki farið að daga uppi sem kellingin með miltað

just keep swimming just keep swimming (syngist glaðlega)

2011-10-11T11:48:00.001Z

ég hef aldrei getað tileinkað mér almennilega hugmyndina um markmið, ég er ekki góð í markmiðum, til þess er ég bæði full hvatvís og alltof hrifnæm, berst of auðveldlega af braut, læt glepjast, gleymi mér, þetta eru örlög okkar sem látum stjórnast af skynfærunum en erum öllu blankari af rökhugsuninni, ef ég má tala alveg opinskátt (sem ég hlýt fjandakornið að mega, þetta er mitt andskotans blogg) þá held ég að það geti verið stórhættulegt að einblína á eitthvert markmið, ég held að maður geti hreinlega misst af lífinu á meðan, ég er veikari fyrir hugmyndinni um að halda þræði, grípa í spotta sem skyndilega stingur sér upp á milli laufblaða eða fellur niður af himininum án sýnilegrar skýringar og rekja sig svo áfram, eins og úlfur sem fylgir slóð og ætlar sér ekki annað en að komast að því hvert hún leiði hann, ég geri mér auðvitað fulla grein fyrir því að þetta er það sem hinn skynsami maður kallar að vera stefnulaust rekald í eigin lífi, slíkt hlutskipti þykir ekki eftirsóknarvert og í sumum tilvikum jafnvel refsivert, en ég vil samt frekar vera slíkt rekald heldur en að róa að því öllum árum að koma mér nær einhverju markmiði sem ég veit ekki einu sinni hvort að er eftirsóknarvert fyrr en ég næ því, kannski mun mér meira að segja finnast það hundleiðinlegt og heimskulegt, margt sem mér fannst frábært fyrir fimm árum finnst mér ömurlegt í dag, eins og til dæmis ofvaxnir tvíhöfðar, hvers konar úrkynjun er það? og ég get ekki hugsað mér að vita með vissu hvar ég verði eftir fimm ár, það væri hræðilegt, eina markmiðið sem ég er tilbúin að helga mig af heilum hug er að vera skapara mínum til sæmilegs sóma, en það geri ég ekki með einhverju vel skilgreindu langtímamarkmiði heldur með hænuskrefunum, halda áfram að rekja spottann, stíga varlega til jarðar og leggja við hlustir, anda djúpt og horfa vel í kringum sig, svo allt í einu gengur maður kannski í fangið á einhverju alveg óvæntu, spennandi

gottneski geðsjúklingurinn

2011-10-08T10:25:00.000Z

á meðan smábylurinn sigríður gekk yfir landið í nótt lá ég hálfvitstola af ótta upp í rúmi og beið eftir að gasgrillið kæmi æðandi innum svefnherbergisgluggann, það er eitthvað við það að liggja andvaka sem virðist sjálfkrafa hafa þau áhrif að einhver ofvöxtur hlaupi í taugakerfið og maður verði heltekinn af alls kyns ímyndunarsýki, sem endranær var lítil stoð í eiginmanni mínum sem hafði drukkið töluvert meira af slökunarmeðali fyrir háttinn en ég og hraut friðsælt upp í eyrað á mér, ég dró sængina betur upp fyrir haus og reyndi að róa mig niður, hugsaði með mér að þetta gæti verið verra, til dæmis ef ég væri nítjándualdarmanneskja, þá væri ég svo gott sem dauð, í nítjándualdar skáldsögum má ekki hreyfa vind án þess að eitthvað ægilegt gerist, ég tala nú ekki um ef maður er svo óheppinn að vera persóna í sögu eftir poe, hefði ég verið ein slík í nótt og til dæmis hætt mér fram á klósett er gefið mál að ég hefði gengið beint í fangið á minni eigin vofu eða fundið hundinn minn sundurristann á eldhúsborðinu og öll vegsummerki bentu til þess að ég hefði sjálf framið glæpinn þó ég myndi ekkert eftir því, í framhaldinu myndi ég svo að sjálfsögðu missa vitið, fólk er dáldið í því hjá poe að missa vitið, ekki síst í óveðri, þannig að maður má víst bara prísa sig sælan að vera nútímamanneskja og eiga ekki alvarlegri hluti yfir höfði sér þegar maður leggst til svefns í vondu veðri en að vera kramin til dauða af gasgrilli, ég er svo sannarlega heppin

í huga þess sem hefur fullkomna stjórn á sínu innra lífi

2011-10-02T09:20:00.000Z

ef þetta verður mikið flóknara er ég hrædd um að afleiðingarnar gætu orðið aðrar en maður ætlaði sér í upphafi, ég sé fyrir mér eitthvað sem hefur fuðrar upp, en ég ætla ekki að hugsa um það núna, núna hef ég þetta allt í hendi mér, núna ætla ég bara að hugsa um að það er ekki til siðs að sleikja kaffibollann þó hann bragðast vel, svo ætla ég sjá möguleikana í þessu veðri og hvað ég sé heppin að vera réttu megin við eldhúsgluggann minn, ég er ekki búin að ákveða hvað ég ætla að hugsa eftir það en mér dettur örugglega eitthvað í hug, það gæti hugsanlega haft eitthvað með eirík guðmundsson að gera en ég ætla samt að forðast hugsunina um að hann sé afar vörpulegur karlmaður, aðallega af því að mér líkar illa að beygja mig að almannaálitinu, það sem eftir lifir dags mun ég velta öllu mögulegu fyrir mér, bæði hlutum sem snerta mig beint akkúrat núna en líka óteljandi atriðum sem munu aldrei hafa nein áhrif á líf mitt, eða alla vega ekki þannig að ég geti séð það fyrir núna, en ég ætla ekki að hugsa um það strax, allt verður að hafa sinn tíma og maður verður að hafa stjórn á höfðinu á sér, ég er mjög góð í því, fipast nánast aldrei, í alvöru talað

mikið er gott að maður heyrir raddir...

2011-09-28T22:50:00.000Z

af því það er alveg ofboðslega einmanalegt hérna

í dag er oss frelsari fæddur...sem er til lítils þegar fólk vill ekki frelsast

2011-09-26T10:55:00.005Z

vonbrigði mín eru algör, ég er gersigruð, í barnaskap mínum og einfeldni (og guð veit að af hvoru tveggja á ég nóg) hélt ég að nýhafið háskólanám mitt og sú massíva tölvunotkun sem það útheimtir yrði til þess að eiginmaður minn hyrfi frá villu síns vegar og læknaðist af tölvufíkninni sem er hann lifandi að drepa, ég gekk að því sem gefnu að þegar talvan væri meira og minna "ekki í boði" myndi maðurinn neyðast til að finna sér eitthvað annað að gera - til dæmis hjólreiðar eða leirkeragerð svo eitthvað sé nefnt - og þannig myndi ég (halelújah) ósjálfrátt beina manninum á rétta braut og stuðla að einhvers konar andlegri endurfæðingu (það dylst vonandi engum hvernig ég kristgeri sjálfa mig hér alveg skammlaust), þetta yrði eins og það sem í heimi viðskipta og stjórnmála kallast "a benevolent takeover" og á að ganga tiltölulega átakalaust fyrir sig, en herra minn herra minn himinhár, bjartýni mín og bjargföst trú á eigin umbreytingarmátt er augljóslega byggð á algerri óskhyggju þess sem vill vel en veit ekki betur því þessi maður er greinilega af þeim slóttuga meiði manna sem lætur ekkert stöðva sig hafi hann einu sinni fengið augastað á einhverju, það fékk ég vottað og skjalfest seinni partinn í gær þegar leiðindi hins aðgerðalausa manns náðu slíkum botni að hann brunaði niður í bæ - sjálfsagt með báða fætur á bensíngjöfinni - og festi kaup á... ég veit ekki hvernig ég á að koma orðum að þessu öðurvísi en beint, tölvuleik, í algjörum leiðindum sínum og örvæntingu mundi eiginmaðurinn ístöðulausi nefninlega að í herbergi unglingsins er talva af gerðinni playstation 2 og sá í hendi sér að þarna væri rifa á glugga út úr þeim vistarverum tómleikans sem hann hafði svo miskunnarlaust verið læstur inní, og af því að maðurinn hefur að undanförnu ekki einungis þurft að horfa á eftir sinni heittelskuðu tölvu inní handanheiminn heldur eiginkonunni líka varð valið á leiknum eins agalegt og það frekast getur orðið - alla vega í augum okkar kvenna sem er naumt skammtaður barmurinn - því maðurinn sneri heim í fylgd konu með hreint undarlega samsettan skrokk og engu betri samvisku, nefninlega hins alræmda og íðilfagra grafarræningja löru croft (ath ég gef mér hér þá forsendu að valið á leiknum megi rekja til þess að eiginmaður minn sé bugaður af söknuði eftir mér, forsendan á kannski ekki við nein rök að styðjast), en ekki nóg með það, eiginmaður minn er langt frá því að vera sá tornæmi þumbi sem maður vill gjarnan gefa sér að tölvufíklar séu og hann hefur greinilega áttað sig á hvers konar kenndir kaup hans á leiknum myndu vekja hjá mér, en í stað þess að ræða málin eins og maður þegar hann kom heim og viðurkenna vanmátt sinn og vanda, greip hann til slíks neðanbeltisbragðs að helst mætti við líkja að stinga sleikipinna uppí barn sem gólar á almannafæri til að fá það til að þegja, þ.e. hann færði mér tónlist, þið sjáið að ég fór engu offari í orðanotkun þegar ég kallaði manninn slóttugan, en það versta er enn eftir því maður má ekki gleyma því að vont vill alltaf versna og verða verra en mann gat nokkru sinni órað fyrir, fólki finnst það líklega nógu slæmt að fullorðinn karlmaðurinn liggi þarna inni hjá unglingnum og djönki sig með innihaldslausri afþreyingu á meðan leirtauið myglar í vaskinum, en öllu agalegra er að hann hefur náð að smita yngra barnið af sinni sjúku fíkn og berskjaldaður sakleysinginn ætlaði aldrei að ná sér niður fyrir svefninn í gærkvöldi og neitaði svo að fara í skólann í morgun því hún vildi vera heima að spila tölvuleik með föður sínum, eðlilega engist ég ábyrg móðirin nú af ótta yfir því að dóttir mín verði einn af þessum einstaklingum með enga félagsfærni og muni auk þess aldrei komast yfir þær fáránlegu ranghugmyndir sem leikurinn gefur um líkama kvenna, þið afsakið hvað maður er óðamála en ég er bara svo miður mín, þetta átti ekki að fara svona, það var eitthvað allt annað sem ég hafði í huga, en ég veit svo sem ekki af hverju ég er svona vonsvikin, þrjátíu og sex ára gamalli konu ætti að vera orðið það fullljóst að það er jú biturt hlutskipti karlmanna að valda konum vonbrigðum

eintal þess sem er fullviss um að enginn sé að hlusta

2011-09-24T23:29:00.002Z

eitt er að ætla þrátt fyrir ótrúlegar annir að leyfa sér munað á borð við þann að raða saman stöfum og koma þeim fyrir hér fyrir framan sig svo úr megi lesa eitthvert lítilræði sem hugsanlega væri ekki algjör tímaeyðsla, að ná í það sem mann langar til að segja þarna niður í ystu myrkur þar sem það lúrir líkt og dreki í djúpu lyfjamóki er svo eitthvað allt annað, við skulum gefa okkur það strax að það muni ekki takast og þá um leið ákveða að það sé ekkert kosmískt stórslys þó skepnan sofi áfram og stafrófið hangi ósamsett í lausu lofti, heimurinn sé ekki að fara á mis við neitt óumræðanlega mikilvægt, þetta muni allt bjargast án manns, mesta hættan er alltaf sú að maður fari að ímynda sér einhverja vitleysu eins og að auð síða jafngildi glötuðum hugmyndum, glötuðum í merkingunni týndum, horfnum, dánum jafnvel, því ef maður sé ekki stöðugt að festa lífið á blað sé maður að týna alls kyns góssi sem maður vissi ekki einu sinni að maður ætti í fórum sínum, þetta ástand er fullkominn andstæða þess sem uppá engilsaxnesku kallast að vera "blissfully unaware" og ég ætla hér að þýða sem að vera uppljómaður af meðvitundarleysi, þetta er auðvitað ranghugmynd en ég er veik fyrir ranghugmyndum, þær eru alla vega hugmyndir, í augnablikinu er minn dýpsti ótti hugmyndaleysi, hugmyndaleysi og tilgerð, líklega er rótin að þessum ótta grunurinn um að einn daginn eigi áhugaleysi mitt á veruleikanum eftir að koma mjög illilega í hausinn á mér, beðið eftir boomeranginu og neglurnar komnar niður í kviku

somethings gotta give!

2011-09-17T10:49:00.002Z

að því undanskildu að mig vantar nauðsynlega tíu klukkutíma í sólarhringinn er lífið afbragð, bekkjarfélagarnir eru smám saman að skríða út úr skelinni og ég sé glitta í fólk sem ég held að eigi eftir að verða vinir mínir, ljúfi kennarinn veit upp á hár hvað hann er að gera og hefur lag á að róa titrandi taugar og sjálf sýni ég fordæmalausa óvægð í framgöngu minni gegn mínum innri aumingja, sá ömurlegi úrtölumaður er bæði hávaðasamur og dónalegur eins og illa drukkinn maður á bar sem hefur algjörlega misst sansinn fyrir því hvað er viðeigandi að segja við fólk, ég hef í gegnum tíðina brugðist við blammeringum þessa hálfvita með misgáfulegum hætti, allt frá því að hengja haus og leifa honum að ausa yfir mig alls kyns óhæfu til þess að slá hann full kellingalega utan undir og fá svo húrrandi móral á eftir, uppá síðkastið hef ég aftur á móti hrækt í andlitið á honum og sagt honum að drullast til að káfa á einhverjum öðrum rassi, minn sé í ofurstelpunærbuxunum með sjálfvirka raflostbúnaðinum sem drepur menn eins og hann, vandinn við að vera í ofurstelpunærbuxum er að maður strikar aldrei neitt út af verkefnalistanum sem verður hreint ógnarlangur þegar maður skráir sig í mastersnám og það er nú ekki eins og hann hafi verið neitt stikkorðaplagg fyrir, þar af leiðandi ligg ég andvaka flestar nætur eins og vandlega upptrekkt apparat sem um leið og maður sleppir takinu af því tryllist algjörlega og skoppar af stað yfir borðplötuna í æðisgengnum tripphopp takti, það leiðinlega við svona apparöt er að nánast undantekningalaust hendast þau fram af borðinu og missa útlim, jafnvel höfuð, titra svo krampakennt í smá stund áður en þau stöðvast fyrir fullt og allt, komin veg allrar veraldar þar sem engar endurlífgunaraðferðir duga til að koma þeim í sitt fyrra æsta form, sem eru kannski ekki endilega þau örlög sem maður getur helst hugsað sér

það er svo allt annað mál að það er óralangt síðan ég hef séð minn yndisljúf ellabjé dásemdardreng og litlu músina systur hans og óttast stórlega að staða mín sem uppáhaldsfrænka sé í hættu, slíkt má ekki henda, best að kaupa stóran poka af haribo hlaupi og sleikja litla fólkið upp

örmagna

2011-09-14T22:42:00.000Z

mig langar til að segja eitthvað fallegt en er hálfuppiskroppa með fegurð í augnablikinu, ég er búin að vera með kökk í hálsinum bróðurpartinn af deginum og nú er höfuðverkurinn að rífa úr mér augun, ég ætla að finna koddann minn og biðja guð að endurnýja mig í nótt

skáldið og smáborgarinn

2011-09-08T23:05:00.004Z

með yfirbragði þess sem er eilítið villtur og að frjósa úr kulda í þokkabót arkar nóbelskáldið herta müller í gegnum austurstrætið í fylgd einhvers sem ég gef mér að sé eiginmaður hennar, þau ganga hratt framhjá tíu ellefu, nema svo snöggt staðar og benda í átt að búðinni eins og þau hafi skyndilega áttað sig á að þetta sé matvörubúð og það sé einmitt það sem þeim vanti í augnablikinu, þaðan sem ég sit á annarri hæð bókabúðarinnar eymundsson get ég ekki annað en dáðst að glöggskyggni nóbelskáldsins því gluggar matvörubúðarinnar eru þaktir risavöxnum límmiðum af pilsnerflöskum ásamt stuttum texta um "sögu pilsnersins á íslandi" (jafn fáránlega og það hljómar, í hljóði þakka ég guði fyrir að herta lesi ekki íslensku) og því hægara sagt en gert að átta sig á að þarna sé selt eitthvað sem yfir höfuð sé hægt að tyggja, hjónin verða svo greinilega sammála um að láta reyna á vöruframboðið í hinni torkennilegu búð og drífa sig inn fyrir, þegar inn er komið sé ég að þau staðnæmast strax við goskælinn og eiginmaðurinn teygir sig í hálfslíters flösku af því sem ég get ekki betur séð en að sé egils sódavatn með sítrónubragði (hér hlýtur fólk að staldra við og undra sig á ótrúlegri skerpu augna minna en þetta uppsker maður af því að éta svona mikið af ólífum og auk þess gerir sjúkleg forvitni auðvitað magnaða hluti fyrir athyglisgáfuna), einhverra hluta vegna skilar maðurinn flöskunni og þau fara lengra inn í búðina svo þau hverfa úr augsýn, í sama bili kemur maður út úr búðinni sem ég ákveð samstundis að sé einnig ferðamaður, aðallega vegna þess að hann er með stóran fjallabakpoka og heldur á plastboxi sem hann hefur greinilega fyllt á salatbar búðarinnar (þó persónulega finnist mér umdeilanlegt hvort fyrirbærið geti staðið undir því að geta kallast jafn háleitu nafni og salatbar) og nú stendur hann í miðju austurstrætinu og mokar innihaldinu upp í sig með þar til gerðum plastgaffli og "borðsiðum" þess sem er of svangur til að hafa áhyggjur af því hvað fólki finnist um háttalag hans, maðurinn sem er vel yfir miðjan aldur, hálf illa til fara og með sítt og mikið skítugt hár hefur á sér eitthvert flækingsyfirbragð og það sem stingur mig sérstaklega er að þrátt fyrir að vera þokkalega hlýlega búinn er hann berfættur í svokölluðum krokks-skóm, berir fætur mannsins í bláum skónum kalla samstundis fram í huga mér mynd af gæs sem ég gekk framhjá fyrr um daginn og spígsporaði í vatninu við ráðhús reykjavíkur, til merkis um það hvað maður er ömurlega fastur með höfuðið upp í eigin rassi þá helltust yfir mig áhyggjur af því hvort dýrinu væri ekki agalega kalt á fótunum, nokkuð sem hlýtur að teljast fáránleg hugmynd gagnvart gæs en töluvert meira viðeigandi gagnvart hinum sokkalausa útlendingi, ég er niðursokkinn í að velta upp hugsanlegum skýringum á sokkaleysi mannsins þegar herta og eiginmaður koma strollandi út úr búðinni með plastpoka í þessum viðurstyggilega græna lit sem eitthvert markaðsviðrinið ákvað að væri best til þess fallinn að skapa trausta viðskiptavild í brjósti fólks í garð þessa glæpaapparats í búðarbúningi, verandi sá smáborgaralegi plebbi sem ég svo sannarlega er halla ég mér nær glerinu og reyni að greina innihald pokans, þrátt fyrir mín haukfráu augu - sem mig er á þessum tímapunkti reyndar farið að verkja all verulega í - þori ég að fullyrða það eitt um verslunarferð þeirra herr und frau müller að þau hafi greinilega komist að því að það séu betri kaup í tveggja lítra flösku af egils sódavatni heldur en smærri flöskunum, nokkuð sem ég held að hljóti að teljast hárrétt niðurstaða í málinu og sjálf hefði ég aldrei látið mér detta annað til hugar, ég tek eftir að það er merkilega lítið í pokanum miðað við allan tímann sem hjónin eyddu inn í búðinni og hugsa með mér að þrátt fyrir smæð hennar hafi lélegt skipulagið og bjánaleg breidd í vöruúrvali líklega borið þau ofurliði og því hafi þau ákveðið að gera sér sódavatnið að góðu, það sé einfaldara að nota minibarinn og herbergisþjónustuna á hótelinu, ákvörðun sem ég get ekki annað en haft fullan skilning á því sjálfri þykir mér óþolandi að versla í ókunnugum stórmörkuðum og hafa ekki græna glóru um hvar ég finni hinar sjálfsögðustu nauðsynjar svo ekki sé minnst á hvað það er óviðeigandi að hrasa um nærbuxur og ullarsokka í næsta rekka við mjólkurkælinn og áleggið, þegar hjónin hverfa fyrir hornið á pósthússtrætinu get ég ekki annað en hugsað um það sem ég heyrði skáldkonuna segja í viðtali fyrr um daginn þegar hún lýsti reynslu sinni af ógnarstjórn og ofsóknum og ekki síst hungri á tímum einræðisins í rúmeníu

"sá sem hefur næstum dáið úr hungri borðar alltaf öðruvísi en hinir"

mig dreymir, þess vegna er ég

2011-09-05T21:49:00.000Z

barnið er í uppnámi, þrátt fyrr yfirmáta ríkt ímyndurafl og góðan vilja er það smám saman að renna upp fyrir henni að hún muni aldrei verða hafmeyja, ég bít í tunguna og hem mig um að benda á að margt annað sem mann dreymir um verði ekki að veruleika, eins og til dæmis að verða rokksöngkona eða höfrungatemjari (það voru ljótu vonbrigðin maður), en ég þegi bara, draumar eru nefninlega nauðsynlegir, það eru draumar en ekki rökhugsunin sem greina manninn frá dýrunum, já og auðvitað sjálfsvorkunin, en hún er reyndar náskyld brostnum draumum

hamingjuhamfarir

2011-09-03T22:27:00.004Z

það er í alvöru talað með algjörum ólíkindum hvað ein kona getur verið hamingjusöm, orðið hamingja nær auðvitað engan veginn utan um mitt andlega ástand, ég er aðalsöguhetjan í litríkri dans og söngvamynd þar sem göturnar glitra í hlýrri haustbirtunni og fuglarnir blístra óðinn til gleðinnar, glaðasta barnið á trampólíninu með búnt af skærgulum gasblöðrum í hendinni, sirkustelpan í rólunni sem svífur í þokkafullum boga yfir áhorfendapöllum fullum af hlæjandi fólki með poppkorn og sleikipinna, stóreyga skólastelpan sem tekur strætisvagninn á hverjum morgni með nýja blýanta í töskunni og stílabók með dásamlegum teikningum af þykkblöðungum sem bíður eftir að fyllast af orðum, indian summer í reykjavík og ævintýrið er hér, staðan í netbankanum er að vísu með allra daprasta móti og eiginlega alveg ævintýralega slæm en það er mikilvægt að horfa á heildarmyndina í því samhengi, að einhver sé hreinlega tilbúinn til að lána manni peninga til að maður geti skottast um innviði háskóla íslands með bestuvinkonu sinni og velt sér upp úr því sem manni þykir skemmtilegast og fegurst í veröldinni er svo fáránlegur rausnaskapur að maður veit varla hvert maður á að horfa, svo maður horfir bara til himins og segir takk góði guð, hugsar svo um mömmu sína sem gerir allt fyrir mann og veit að maður er ótrúlega heppin, eins gott að fínstilla athyglisgáfuna og depla ekki auga svo maður missi ekki af einu einasta augnabliki, hamingja

mynd: jen gotch

tilraun til að tjilla

2011-08-27T00:11:00.000Z

í allan dag hefur mér liðið eins og ég sé að gleyma einhverju, sem kemur líklega fyrst og fremst til vegna þess að ég ákvað að taka daginn frekar rólega og vera ekki að drepa mig með öllum þessum heimatilbúnu skyldum sem plaga mig flesta daga (drulla mér út að hlaupa, lesa eitthvað af viti, skrifa eitthvað af viti, rífa hurðarnar af hjörunum og þrífa fölsin með tannbursta), kæruleysið í mínum kroppi náði meira að segja slíkum hæðum að meirihluta seinni partsins dundaði ég við þá iðju sem hvað gleggst gefur til kynna að maður hafi dáldið af tíma til umráða og sé tilbúin til að fara frjálslega með hann, sumsé að strauja (allir rólegir, ég er heimilistryggð), það er í alvörunni mjög róandi, ég hélt mig samt eingöngu við minn eigin fataskáp og fann ekki til nokkurrar ábyrgðar þegar husband fór í krumpuðu hermannabuxurnar og hvarf svo út um útidyrahurðina á leið á gusgus tónleika sem ég treysti mér ekki með á sökum einhverfutendensa og fylliríisfóbíu, maður er ekki beint gerður til að vera sósíal og stundum er það mér bara algjörlega ofviða að standa of nálægt einhverjum sem ég veit ekkert hvort hefur þvegið sér um hendurnar nýlega, þess í stað hefur maður það eins huggulegt og frekast getur orðið aleinn með sjálfum sér og sínum hundi, étur hnetur í óhóflegu magni og drekkur bjór, spilar músík og hefur ekki fyrir því að klæða sig, gleymir sér við að gleyma einhverju, það rifjast svo kannski upp fyrir mér á morgunn hverju ég er að gleyma, og þá verð ég alveg brjáluð yfir öllu andskotans straujdútlinu

mynd: cannelle-vanille

einfaldir eru ekki alltaf sælir, stundum eru þeir bara asnalegir

2011-08-20T13:13:00.006Z

þó það þyki ekki smart á þessum tímum sjálfsánægjunnar þá mun ég aldrei reyna að halda öðru fram en að ég sé ákaflega einföld sál, og þó ég spretti á fætur á hverjum morgni og gaumgæfi huga minn í von um að komast að því að ég hafi loksins tekið út síðbæran andlega þroska og finni innra með mér himinn og haf alvöruþrunginnar djúphygli og óskeikullar dómgreindar þá er spurning hvort ég þurfi ekki að fara að sætta mig við að þetta muni aldrei verða að veruleika og gera þess í stað viðeigandi ráðstafanir til að forða mér og öðrum frá þeim óþægindum sem reglulega hljótast af mínum eðlislæga aulaskap, eitt af því sem hendir einfeldninga eins og mig er að lenda í aðstæðum sem maður sá ekki fyrir og átti engan veginn von á vegna þess að maður hrapar fullhratt að niðurstöðu og á það til að hugsa um of í staðalmyndum, þetta getur komið í bakið á manni.......... ja eða komið við bakið á manni eins og ég lenti í í gær þegar ég lagði leið mína á eina fínustu heilsulind bæjarins til að leysa út tíma í nuddi sem elskulegu bestuvinkonur mínar gáfu mér í ammælisgjöf nýverið, ég nota minn skrokk mikið og er oft aum í vöðvunum í samræmi við það svo eðlilega elska ég svona olíuborin hnoðsessjón með kertaljósum og slökunarmúsík og öllu og var vægast sagt full tilhlökkunar fyrir tímann, við komuna var mér afhentur risavaxinn baðsloppur, handklæði og inniskór og var tilkynnt að......... við skulum bara kalla hann valgarð (hann hét það samt alls ekki) myndi sækja mig innan skamms, hafðu það kynímyndakreddukelling, karlmenn geta líka verið nuddarar, gott og vel, ég fór í gufuna og á meðan svitaholurnar hömuðust við að spýta út óhreinindum og salti reyndi ég að gera það upp við mig hvort ég ætti að láta þetta koma mér úr jafnvægi, þetta væri óneitanlega dáldið undarlegt að vera svona berrassaður fyrir framan ókunnugan mann, ég var samt fljót að hrista af mér tepruskapinn þegar ég hugsaði málið betur því auðvitað eru allir karlkyns nuddarar þessar gandhi-týpur, svona guðni í rope-yoga gaurar sem virðast nánast algjörlega andlegar verur og sjá líkama fólks eingöngu sem mjög flókið orkustöðva- og punktakerfi gert til tæknilegrar meðhöndlunar, ég klæddi mig því í sloppinn og hlammaði mér niður í setustofunni og hætti að spá í að ég væri að striplast þetta á pjásunni annars staðar en heima hjá mér, ég var niðursokkinn í að fletta vogue og ergja mig á öllu kjaftæðinu sem er skrifað í það blað þegar valgarð kom að sækja mig og ég fékk hressilega á baukinn, hann var ekki vitund líkur guðna í rope-yoga og ekki gandhi heldur, hann leit eiginlega frekar út fyrir að vera í unglingalandsliðinu í fótbolta og vinna við módelstörf í hjáverkum, andskotinn, ég kom mér fyrir á nuddbekknum og snarhætti við að biðja um öflugt mjaðmanudd eins og ég hafði hugsað mér, "bara herðar og bak takk", næstu þrjátíu mínútunum eyddi ég svo í að reyna að líta fram hjá því að ég væri stödd allsber í mjög litlu kertalýstu rými með bláókunnugum karlmanni og hann væri með rakspýra, fljótlega varð alvara málsins mjög alvarleg þegar valgarð byrjaði að nudda og það rann upp fyrir mér að nuddarar snerta mann mjög mikið, sem er mjög undarlegt þegar maður hefur verið giftur lengi og ég gat ekki annað en spurt sjálfa mig í sífellu "fokk! má þetta?", í gegnum gatið á nuddbekknum þar sem ég hvíldi andlitið sá ég að valgarð stundar sína vinnu berfættur og hugsar greinilega vel um sínar tær, þar sem ég hafði þegar gerst sek um alls konar sleggjudóma þennan daginn ákvað ég að gefa mér það að einhver sem hugsi svona vel um fæturna á sér hljóti að vera gay, þetta gerði sitt til að draga úr þeirri tilfinningu að ég væri alveg óvart "lent í" framhjáhaldi og hefði án þess að ætla mér það brotið neðanmálsgrein í hjúskaparsáttmálanum um að maður eigi aldrei að vera allsber og olíuborinn með öðrum en maka sínum, það hjálpaði enn frekar þegar valgarð tók óvænt tvist í nuddinu og fór að losa upp á mér herðablöðin og þrýsta á svo helauma punkta í mjóbakinu að það var engu líkara en hann væri að dunda sér við að tína úr mér taugarnar og gera úr þeim teygjubyssu, "fínt" hugsaði ég og þegar hann svo spurði hvort hann væri alveg að drepa mig svaraði ég hratt "nei alls ekki, endilega meira svona" og lá svo og svitnaði af sársauka dauðfeginn yfir því að maðurinn væri hættur að strjúka mig þetta hátt og lágt, valgarð fékk eftir þetta mörg prik fyrir að hafa afar sterka þumalfingur en það þykir mér mikill kostur í fari nuddara og ég er ekki frá því að það hjálpi mér við að horfa fram hjá kynferði hans, þegar heim kom fannst mér ég knúin til að játa hinn slysalega glæp fyrir husband sem tók þessu furðu fálega, svo fálega að ég velti því fyrir mér hvort að hann sé í raun alveg sjóðandi illur og sé að leggja á ráðin um að panta sér sjálfur tíma í nuddi og taka sérstaklega fram að hann vilji að nuddarinn sé kvenkyns, og með ilmvatn, og mjög sæt.........nei ég veit það ekki ég er kannski að gera aðeins of mikið úr þessu,

talnaspeki og ársuppgjör á öðrum í ammæli

2011-08-14T22:40:00.004Z

þrjátíu og sex, þrír plús sex gera níu (er það ekki.......) og kettir hafa níu líf, ljón eru kettir, ég er ljón, þrisvar sinnum sex eru...........átján, níu plús níu eru líka átján (hér varð ég að telja á fingrunum), talan níu sækir sem sagt að mér úr öllum áttum nú þegar ég legg af stað inní þrítugasta og sjöunda árið í æfingabúðunum "tilraun til að verða betri manneskja en ekki svona viðbjóðslega komplexeraður", þrjátíu og sex að baki og maður hefur staðið sig misvel í verkefnunum, stundum afleitlega, stundum hefur maður meira að segja klárað heilt ár og eiginlega ekki fengið nein stig nema rétt þetta eina sem maður fær fyrir lágmarksviðleitni til að draga andann, verið heilsuveill og deprímeraður og með alltof mikið af eldgömlum verkefnabókum í bakpokanum, mörgum ókláruðum og sumstaðar búið að krota svo mikið yfir að það er ekki einu sinni hægt að rifja upp það sem var verið að reyna að kenna manni, en stundum hefur maður líka staðið sig prýðilega og gott ef maður er ekki að sækja í sig veðrið núna á allra síðustu árum, ég þori meira að segja að fullyrða að þrítugasta og sjötta árið hafi verið það besta til þessa, ég er búin að hugsa þetta vel og vandlega og ég ætla ekki að draga neina fjöður yfir það að maður er náttúrulega fáránlega seinþroska en síðasta ár var klárlega best af þeim árum sem minni mitt nær yfir og ég þori að veðja ýmsu uppá að á hamingjumælikvarða meðalmanneskjunnar hafi það verið töluvert fyrir ofan meðallag, ekki það að maður ætli að ofmetnast, framundan eru endalausar þrautabrautir og margar af manns verstu greinum eru eftir, eins og til dæmis að finna sálarró í frjálsu falli og fyrirgefa sjálfum sér hvað maður er umhleypingasamur og ófullkominn, þar er maður heldur betur lélegur, erfiðast verður þó að leggja að velli sína fornu fjendur óttann og efann, ég vildi óska þess að það gæti gengið kalt og hratt fyrir sig, skilja höfuð frá búk með einu höggi og brenna hræin með logum hugrekkisins, en að öllum líkindum verður sú viðureign töluvert meiri splatter, níu sinnum níu meiri splatter

að taka hluti alvarlega

2011-08-12T11:12:00.000Z

bleik fjaðrakóróna
bleikar kökur
bleikur kjóll
bleikir diskar
bleik blóm
bleikur varalitur
bleik kerti
bleikur drykkur
bleik pom poms

barnið smyr sér samloku með pepperoni og majónesi og fer í ljótu sokkana með gatinu

ég lít bara undan

muna

2011-08-09T20:03:00.000Z

verð að rífa mig upp úr hneykslanlegu kæruleysi við skipulagningu ammælis, must get organized, to be disorganized is to fail! verð að muna að kaupa meira af bleikum matarlit, kaupa mér kórónu og taka ákvörðun um hvort heimatilbúnir afar bleikir og aaaaafar áfengir frostpinnar og trampólín séu málið, já og bjóða fólki, kannski það borgi sig að setja það efst á listann, b j ó ð a f ó l k i

enn af mat (maður er náttúrulega ekki alveg heill í höfðinu)

2011-08-07T12:57:00.001Z

það verður að segjast eins og er að maður er óþarflega oft helvíti timbraður þessa dagana, í dag er samt svo ofboðslega góð ástæða fyrir timburmönnunum að ég er næstum því þakklát fyrir þá og væri til í að umbera þá alla daga ef það þýddi að allir dagar yrðu eitthvað í líkingu við daginn í gær, í gær skópum við systir mín nefninlega hreint undur af kosmískri stærðargráðu hérna í eldhúsinu mínu, ég sé enga ástæðu til að gera mér upp lítillæti, þetta var goðsagnakennt, einhver (þessi einhver gæti verið um það bil allir) gæti haldið því fram að við systir mín séum óeðlilega uppteknar af ítölsku eldhúsi og ég viðurkenni að sjálfsagt væri sá hinn sami ekki að fara neitt agalega rangt með staðreyndir, því til staðfestingar höfum til dæmis gengið með þá veiru í maganum lengi að elda alvöru ósvikið ragú, við höfum vitaskuld oft og mörgum sinnum eldað hinn fjarskylda ljóta frænda ragúsins hið fræga meðalmenni spaghetti bolognes og meira að segja náð í því töluverðri leikni en þar til nýlega höfðum við ekki haft undir höndum nægilega krassandi uppskrift af hinni einu sönnu ítölsku kjötsósu til að takast verkið á hendur, þegar okkur hafði áskotnast slík uppskrift var okkur því ekkert að vanbúnaði og af þeim sökum vorum við staddar í himnaríkinu kjötbúðinni á grensásvegi laust eftir hádegi í gær að biðja um nautaskanka, nú höfum við báðar margoft séð naut og gerum okkur grein fyrir því að þau eru ekki smáar skepnur svo ég veit ekki hvers vegna það var slíkt sjokk þegar kjötmeistarinn kom fram með það sem verður helst líst sem...... ja stærðar fótlegg, við ákváðum að láta skrímslalega ásjónu skankans ekki draga úr okkur kjark og roguðums heim með dýrið, næstu sex klukkutímunum eyddum við svo í að umbreyta þessari löpp ásamt fjalli af hvítlauk og grænmeti í guðdómlega kjötsósu eftir kúnstarinnar reglum, þegar ég horfði á systu hella heilli rauðvínsflösku á pönnuna ákvað ég samt að bæta því inní uppskriftina að æskilegt sé að margfalda það vínmagn sem fer í pottinn með alla vega þrem til að fá út það magn sem maður ætlar sjálfur að drekka á meðan rétturinn eldast, ég ákvað líka að það sé best að hafa vínið dýrt, trúið mér þetta er dásamleg uppskrift en þetta smávægilega innskot mitt dúndrar henni alveg í gegnum þakið, prófiði bara

steiktu 200 gr af fleski á pönnu með engri olíu

veiddu fleskið upp og steiktu nautaskankana dökkbrúna í fitunni

settu skankana til hliðar og steiktu sellerí, lauk og gulrætur í fitunni

bættu útí fimm hvítlauksgeirum

helltu heilli rauðvín útí og láttu sjóða niður

bættu útí fimm dósum af niðursoðnum plómutómötum

bættu fleskinu og lárviðralaufi útí

láttu sjóða í nokkrar mínútur

settu skankana í steikarpott og helltu sósunni yfir

settu pottinn inní 100°heitan ofn og láttu malli í fimm, sex tíma

drekktu mikið af dýru víni

taktu pottinn út, rífðu kjötið af beinunum og passaðu að mergurinn fari líka útí

bættu útí fersku oregano og láttu malla áfram inní ofni á meðan þú sýður ferskt spaghetti

berðu á borð og búðu þig undir að vilja aldrei framar borða spaghetti bolognes

andskotans ástin

2011-08-02T19:23:00.001Z

husband bauð mér á tónlistarmarkað í dag af því hann er velktur maður eftir tólf ár í þessu sambandi og þekkir uppá sína tíu fingur stystu leiðin að all that sweet wonderous bootie lovin a man wants, og nú syngur hún frú franklin með risalungun úr hátölurunum mínum í stofunni og ég get sagt ykkur það að henni er ekki skemmt, ó nei ekki vitund, því hann er svikari og lygari og það er til skammar hvernig hann kemur fram við hana! (ekki husband sko heldur gæinn sem hún er að syngja um, hún myndi aldrei þurfa að syngja neitt í líkingu við þetta um husband, í mesta lagi að hann eigi það til að drekka of mikinn bjór og kunni ekki að þrífa baðkar), og ekki skánar það maður minn, vinir hennar segja henni að hann sé hinn mesti hjartabrjótur og einskis nýtur í alla staði, og af því þessi maður er enginn venjulegur drullusokkur heldur eitthvað agalegt afbrigði af slíkum manni þá getur hún ekki sofið, og ekki komið niður bita heldur (nei nú er mér nóg boðið! hún þyrfti að komast í mat til magnúsar.......annars hefur þetta ástand varla varað lengi, konan hefur nú aldrei verið neitt sérlega mjó um sig miðja) en þrátt fyrir þetta allt saman, þrátt fyrir það að hún sé aðframkomin á sál og búk eftir meðferð þessa manns er hún samt föst við hann, föst eins og lím og vill að hann kyssi sig aftur og segi að þau verði alltaf saman, því guð minn hún elskar hann, elskar hann eins og hún hefur aaaaaaldrei elskað mann áður (hvur andskotinn hangir eiginlega á spýtunni á þessum manni!), og hún vill engan nema hann, bara hann og hann einan, hverja einustu einskis nýta skítafrumu í hans einskis nýta skítaskrokki.................. ég veit það ekki fólk, er þetta ekki dáldið sjúkt

mynd via creature comforts

það er ekki hægt að hafa of mikið af bleiku

2011-07-28T10:14:00.001Z

þetta er yfirskriftin að ammælinu mínu

be prepared

mynd: jen gotch via design love fest

sumu fólki dettur ekki til hugar að fíflast mat

2011-07-27T13:03:00.002Z

ég borðaði óheyrilega, ógeðslega yfir mig í gærkvöldi, svo óheyrilega að ég átti erfitt með svefn og í dag líður mér eins og ég hafi þyngst um hundrað kíló og muni aldrei framan skilja hugtakið svengd, ég borða alls ekki oft yfir mig en ef það gerist er það nánast alltaf magnúsi að kenna, ég veit ekki hvað það er sem magnús gerir við mat, ekki það að ég hafi ekki ótal sinnum horft á hann elda og meira að segja hjálpað til af veikum mætti, það bara skýrir ekki neitt, skýrir ekki það að þegar maturinn er kominn á borðið og fólk setur hann uppí sig gleymir það öllum almennum borðsiðum, hættir að geta tjáð sig öðruvísi en að emja og stynja og finnst að allt sem það hafi áður bragðað hafi ekki verið þess virði að tyggja það, hvað hefur maður eiginlega verið að eyða tíma sínum og kröftum í að borða hingað til, til hvers? og af hverju sagði mér enginn að blómkál gæti bragðast svona? ef ég hefði til dæmis vitað það að ef maður sýður smjör þar til það verður brúnt og sigtar það svo í gegnum klút verður til einhvers konar karamelluhnetusósa þá trust me, hefði ég fyrir löngu gert það að reglu að eiga alltaf fullan pott af þessu og éta með öllu sem ég legg mér til munns, himneskt er ekki orðið sem ég er að leyta að, mér finnst ég þurfa að kalla á oscar wilde

mynd: magnús már

reynt á þolmörk rýmisgreindar

2011-07-25T15:54:00.001Z

það er svo margt sem bendir til þess að ég eigi að sleppa því að vaska upp að mér er ekki stætt á öðru en að taka það til greina, maður á að hlusta þegar úniversið talar til manns, ég er líka svo þreytt í höfðinu að ég má ekki við meiru og þvert á það sem flestir halda þá er uppvask langt því frá að geta kallast a mindless task, alla vega ekki ef maður rækir það almennilega af hendi eins og við áráttuhegðunarfólkið gerum, morgninum hef ég eytt algjörlega örvilnuð í að leysa heimsins erfiðustu gestaþraut: hvernig býr maður til tuttugu fermetra úr tólf? og mig er farið að gruna að það sé meira en smæð höfuð míns og hægt vinnsluminni þegar kemur að tölum sem gerir þetta dæmi svona flókið, mergurinn málsins er að mig vantar nauðsynlega aukapláss í íbúðina mína svo ég geti útbúið mér vinnuherbergi, ég er búin að snúa hjónarúminu á alla mögulega kannta en það bara leysir engan vanda, það er alltaf bara þessi sama l-laga fjagra fermetra mjóa ræma eftir til að spila úr og það samsvarar engan veginn hugmyndum mínum um a room with a view! eini möguleikinn sem ég sé er að snúa rúminu upp á rönd en ég held að það yrði aldrei raunhæfur kostur sama hvað ég yrði mjó, ég er líka allt of lofthrædd, ég gæti svo sem keypt koju handa okkur en einhvern veginn held ég að það myndi setja of mikinn systkinafíling í þetta hjónaband og ég er ekki viss um að það sé neitt sem ég hafi áhuga á, satt að segja hef ég enga löngun til að vera gift bróður mínum, svo virðist því sem ég sé dæmd til að gera þjóðarbókhlöðuna að heimili mínu í haust þrátt fyrir að það sé skýrt kveðið á um það í mínu lífsmottómanifestói að ég dvelji ekki inní byggingum sem hafa engin opnanleg fög lengur en ég næ að halda niðri í mér andanum, hvers konar fólk byggir slík hús spyr ég nú bara, kannski samskonar fólk og hannar tólf fermetra svefnherbergi og gluggalaus baðherbergi, sem að mínu mati er dauðasynd arkitektúrsins, í alvöru, það á að fangelsa svona fólk

stundum fæ ég það óþægilega á tilfinninguna að bloggskrif séu fyrst og fremst merki um mjög óheilbrigðan áhuga á sjálfum sér...................... djöfull er maður ömurlegur

heimilishald mínus einn

2011-07-19T21:13:00.000Z

spaghetti bolognes á pönnunni og ég hlusta á víðsjá í podcastinu, barnið lyftir brúnum yfir því afreki móður sinnar að hafa eldað eitthvað annað en spælegg í fjarveru eiginmannsins og bendir henni svo á að þetta útvarpsefni sé tótallí lame, það getur vel verið að það sé ofboðslegt ellimerki að hlaða engu nema víðsjá niður í podcastinu en ég er því þá bara fegin, enda bíð ég og bíð eftir að aldurinn færi mér höfuð fullt af djúpri visku og hjarta sem þekkir ekkert nema auðmýktina, best að búa sig undir langa bið, það er svo annað mál að það er kannski óþarfi að hætta að næra börnin sín þó að einn úr fjölskyldunni - sem vill svo til að er einnig sá matgrannasti - hverfi af heimilinu í nokkra daga, þetta er í alvörunni ekki svona tragískt að það þurfi að dæma alla hina til stanslausrar svengdar, taktu þér tak kona

grasekkjan

2011-07-18T11:34:00.001Z

ég er skyndilega komin í fjarbúð, á sjálfan ullarbrúðkaupsdaginn var maðurinn minn tekinn í gíslingu af selfysska fyrirtækinu sem hann vinnur hjá og fær ekki að fara heim til sín fyrr en í lok vikunnar þegar hann hefur lokið við að smíða eitthvað dót sem heimtufrekir grænlenskir viðskiptavinir pöntuðu með alltof stuttum fyrirvara, sumt fólk hefur enga sómatilfinningu, maður reynir bara að tóra, lætur krakkann sofa uppí og horfir á myndir með ed harris, blandar sér sjúkt gott íste og borðar salat með ananas og granateplum í öll mál, löðrar sig í sólarolíu og les frá sér allt vit, aðeins einn virðist frekar ánægður með fyrirkomulagið en það er hundurinn, loðdýrið mitt er greinilega staðráðið í að gera sér sem mestan mat úr þessum aðstæðum og baðar sig í öllu því kjassi og knúsi sem annars hefði fallið hinum illséða tvífætta keppinauti í skaut, sweetness, ég kann ekki illa við ástúðlega hegðun hundsins en verð að viðurkenna að maðurinn minn hefur töluvert ferskari andadrátt og glímir ekki við þetta hvimleiða hárlos, en maður verður líklega alltaf að sætta sig við eitthvað, tölvufíkn vs hárlos og andremma.........hmmmmm.....

um afleiðingar þess að allir deila sama vegakerfinu

2011-07-12T14:53:00.001Z

tvær konur, þrjú börn og tveir hundar sitja í fólksbíl af staðlaðri stærð og ferðast á hraðanum 0,00000000000000001 km/klst eftir þjóðvegi eitt, hvaða kommon skjaldbaka sem er myndi virðast í mjög röskum göngutúr í samanburðinum og á þeim tíma sem það tekur umræddan bíl að ferðast frá punkti a í mosfellsbæ að punkti b í austur - landeyjum væri hægt að rækta heilan regnskóg af bambus og byggja úr honum lítið vistvænt þorp með túristabúllu og öllu, ástæða hægagangsins er sú að konunum tveim láðist að leggja saman tvo og tvo og fá út hina augljósu fjóra - enda báðar með allverulega hefta reiknigetu - og hófu ferðalag sitt fyrir vikið á nákvæmlega sömu stundu og trilljónþúsund unglingar á leið á verstu og viðbjóðslegustu útihátíð veraldar, á meðan á ferðinni stendur fá þessar konur oftar en nokkur kærir sig um gallharðar sannanir fyrir því að unglingum eigi yfir höfuð ekki að hleypa nálægt neinu á hjólum, hvað þá að leifa þeim að keyra eitthvað annað en hugsanlega þríhjól, ef það þarf endilega að leifa þessu liði að keyra þá legg ég til að það verði grafið alveg sérstakt neðanjarðarvegakerfi eingöngu ætlað umferðarvanvitum sem henda bjórdósum út um bílgluggana og keyra bara nákvæmlega þar sem þeim hentar burt séð frá því hvort þar liggi vegur eða ekki, eftir meira en þriggja tíma setu í bílnum er ellibjé - sem situr í aftursætinu, búinn að borða ótrúlegt magn af haribo-hlaupi og algjörlega kominn á ystu nöf andlega - orðinn svo reiður yfir þessu öllu að hann hrópar stöðugt á bílstjórann móður sína að fara bb-leið og hina leiðina og aðra leið og alls konar leiðbeiningar sem hvorki ég né hún botnum neitt í en grunar að sé annað hvort að takast á loft eins og í harry potter eða að keyra einfaldlega beint af augum yfir tún, girðingar og skurði og komast þannig hratt og örugglega í ömmuogafasveit og rakleiðis á trampólínið, þegar bifreiðin kemst loks framhjá hryllilegu unglingalestinni brjóstast út slík fagnaðarlæti inní bílnum að rúðurnar ætla úr og mælaborðið víbrar, ekki einu sinni það að ég er algjörlega að farast í mjaðmaliðnum og bílstjórann vantar vöðvaslakandi í kúplingar-löppina slær á hamingju- og frelsisvímuna sem fer eins og risaalda um okkur farþegana og skellur á bensíngjöfinni svo nú tökumst við næstum í alvörunni á loft og erum komin á endareit hraðar en við bílstjórinn getum sagt áfengi! nokkuð sem við þurfum ekki að biðja um oft í ömmuogafasveit þar sem systir mín er húsráðandi og sú kona kann sko að forgangsraða í innkaupum skal ég segja ykkur!.......... enda deilum við jú sama genamenginu

mynd: jen gotch via design love fest

mama is back in da house

2011-07-04T13:44:00.002Z

hola hombres, ég er komin heim til mín, við krían fluttumst búferlum til bróður míns um helgina til að annast yngsta son hans svo að hann og eiginkonan - og reyndar allt þetta óreglufólk sem kallar sig hestamenn - gætu lagst í ólifnað og drykkju norður í landi, það er ekki eðli mínu samkvæmt að stuðla að því að fólk geti nært sínar lægstu hvatir en ég neita mágkonu minni helst ekki um nokkurn skapaðan hlut, konan giftist bróður mínum hvað get ég sagt, við frændi litli höfum það líka yfirleitt ágætt saman enda bæði fólk með erfiðar þráhyggjur og tendensa til að vera dáldið ósveigjanleg þegar það kemur að hlutum sem skipta okkur máli, frænda finnst ég að vísu geta verið fullmikil klína og kann ekki alltaf að meta allt þetta kjass og knús, sérstaklega ekki þegar hann er að horfa á tomma og jenna en að hans mati er það eina sjónvarpsefnið sem er þess virði að gefa tíma sinn og gæti hæglega ekki gert neitt annað, nokkuð sem ég skil fullkomlega enda líður mér nákvæmlega eins þegar það kemur að so you think you can dance, ég ákvað samt að reyna að vera sæmilega ábyrgðarfull barnfóstra og dreif frændi út í göngutúr og á róló þó hann væri ekki alveg að nenna því og skammaðist í mér nánast allan tímann, við ákváðum fljótlega að drífa okkur heim fyrst hann væri í svona slæmum húmor og skella okkur frekar í bað, ég var að vísu hálf skeptísk á baðferðir frænda enda hafði hann daginn áður kúkað í þetta sama bað og ég þurfti að drekka töluvert af bjór áður en ég tæmdi úr brúsanum með sótthreinsandi spreyinu í karið, seinni baðferðin gekk betur og frændi lét sér nægja að drekka helminginn af baðvatninu og skvetta restinni út fyrir en sleppti kúknum all together, að launum fékk hann að leggjast aftur í tomma og jenna en ég fékk ipaddinn og gat sökkt mér í að horfa á viðtöl við zadie smith sem er þráhyggja vikunnar og ég er að lesa mjög mjög hægt í takt við minn nýja lestrarstíl, við heimkomuna í gær fékk ég misæstar kveðjur frá heimilisfólkinu, husband virtist jú ansi glaður að sjá mig - sýndist mér allavega þar sem ég sá glitta í hann á bak við tölvuna - en hundurinn gjörsamlega tapaði sér, ég elska hundinn minn og ekki bara vegna þess að hann er loðnari á löppunum en ég, það er einfaldlega ómögulegt annað en að elska einhvern sem elskar mann svo óstjórnlega að hann hreinlega missir stjórn á líkama sínum við það eitt að berja mann augum, það sama hendir reyndar stundum husband en til þess verð ég að vera allsber og það er yfirleitt meira svona prívat........sem er kannski ágætt svona þegar ég pæli í því

hollráð fyrir nautnabelgi

2011-06-29T19:12:00.000Z

í dag las ég pistil um mikilvægi þess að lesa hægt ef maður hefur hugsað sér að láta lesturinn gagnast manni í eigin skrifum, skilaboð sem hittu hinn alræmda nagla beint á mitt heimska höfuð enda hef ég tilhneygingu til að umgangast bækur á sama hátt og mat, það er að segja ég háma þær í mig af græðgi og nautnasýki og gef mér helst ekki tíma til að anda, ég tók sneiðina til mín og mun framvegis hafa það að markmiði að lesa lúshægt, hægja á sér kona! mamma mín hafði oft orð á þessu sama við matarborðið þegar ég var yngri, hægðu aðeins á þér barn! eitt af því sem maður þarf að sætta sig við þegar maður verður fullorðinn er að mamma manns hefur alltaf rétt fyrir sér, ég læt það ekki einu sinni pirra mig lengur

gestapóstur frá marie antoinette

2011-06-25T09:45:00.002Z

ég veit að flestum mun finnast þetta mjög lasið en ég er í alvöru sjúk í að baka þetta fyrir ammmmælið mitt, sömuleiðis þetta hér

og af því ég er dáldið þessi allt eða ekkert týpa, þetta hér (og lúðra nú)

ef fólk sækist eftir boðskorti bara láta vita, hinum bendi ég á þessa síður hér þó ég vari fólk við, maður verður sjúúúúúúkur

trámatíserandi atvikin með geitaostinn (sjá fyrri póst til skýringar)

2011-06-24T12:20:00.005Z

í fyrra skiptið sem ég "lenti í" geitaostinum var ég í brúðkaupi - þar sem allt smakkaðist reyndar þannig að mig langaði inní eldhús að lúskra á kokkinum - í mjög dömulegum kjól og aldrei þessu vant tiltölulega sómasamleg um hausinn, veislan var svona standandi pinnamatspartý á mjög fínum veitingastað, hugguleg djassmúsík ómaði í bakrunni og nóg af kampvíni í boði (og ekki veitti af með tilliti til þess sem beið manns), ég var með rosalega rauðan varalit og því pinnamatnum feginn því með rauðan varalit vill maður ekki þurfa að geyfla sig mikið við að koma matnum uppí sig, ég steinhætti að vera feginn þegar ég smakkaði fyrsta bitann sem var einhvers konar villibráð sem ég er oftast mjög hrifin af en þarna hafði greinilega eitthvað farið úrskeiðis í eldhúsinu því þetta smakkaðist mjög óspennandi, ég var - eins og mér hættir til að vera - mjög svöng og hóf leit að besta bitanum svo ég gæti lagst á eina sort og komist södd heim, og þá gerðist það, þó bitarnir á undan hafi verið hver vonbrigðin á fætur öðrum var engin þeirra neitt í námunda við þann níð sem bragðlaukar mínir upplifðu þegar það sem ég seinna fékk staðfest að væri geitaostur dreifðist um munnhol mitt sem ég vildi samstundis galtæma og þá helst án þess að kyngja því sem þar var, að annar eins viðbjóður fyrirfinndist á veitingahúsum í reykjavík var veruleiki sem hingað til hafði verið mér algjörlega hulinn og ég gæfi mikið fyrir að hann hefði verið það áfram, ég másaði og kúgaðist og blés út kinnarnar til að reyna að forða slímhúðinni frá snertingu við þennan ólýsanlega hrylling sem makaðist um allt uppí mér, ég reyndi eftir fremsta megni að anda með munninum því stækt bragðið smaug inní nefgöngin og ennisholurnar og gerði það að verkum að ekkert komst að í huga mínum annað en að ég yrði að kasta upp, í þeim tilgangi tók ég að ráfa stefnulaust um salinn í leit að blómapottum eða öskubökkum á bak við gardínur, ekkert slíkt reyndist tiltækt en það varð mér til happs að finna notaða servéttu sem ég gat þurrkað tunguna á mér með á meðan ég barði mér leið að þéttsettnum barnum, ég held ég sé ekkert að taka mér of mikið skáldaleyfi þegar ég gef mér það að allt þetta fólk hafi verið þar af sömu ástæðum og ég, það þarf auðvitað ekki að taka það fram að varaliturinn var farinn fjandans til sem og sú tilfinning að ég væri hugguleg dama í hugguleg partýi, ég vildi óska að hér lyki afskiptum geitaosts af lífi mínu en maður virðist hvergi vera óhultur í þessum heimi því í seinna skiptið sem leiðir okkar lágu saman - ég sem fyrr alveg grandalaus - var á öðru reykvísku veitingarhúsi sem ég gjarnan nefni sem mitt uppáhalds, sushi lestinni austurstræti, ég var búin að sporðrenna nokkrum guðdómlegum sasimi og vel má vera að ég hafi verið aðeins of áköf og ekki virt bitana nægilega vel fyrir mér en ég ver mig með því að enginn á sér ills von á sushi lestinni, bitinn var ekki fyrr kominn í munn mér þegar ég þekkti aftur þetta bragð sem ekkert mun nokkru sinni geta afmáð úr minni bragðlauka minna, á sushi lestinni sitja gestirnir á barstólum sem hægt er að snúa sér heilhring á og í örvæntingu minni og vantrú yfir að ég væri virkilega að lenda í þessu aftur snéri ég mér stöðugt á stólnum eins og adhd barnið sem foreldrarnir óska að þeir hefðu skilið eftir heima, allan tímann með mynd af grútdrullugri geit með skítakleprana hangandi aftan úr sér í huganum, ég meina hver býr til ost úr geitum! þjónustustúlkan sem var búin að vera mjög almennileg fór að gefa mér órólegt augnaráð, greinilega áhyggjufull yfir því að dólgur væri í húsinu og hugsanlega uppnám í aðsigi, með hjálp jesú krists hlýtur að vera kom ég bitanum einhvern veginn niður og bað gráti nær um meira vatn og svo um enn meira vatn og svo hvítvín, þetta atvik hefur svo sem ekki orðið til þess að ég hætti að heimsækja sushi lestina þó það sé ekki þar með sagt að það hafi ekki markað djúp spor í sál mína, en ef þú ert einhvern tíman stödd/staddur á þeim stað og sérð konu rýna eins og þráhyggjusjúkling á hvern einasta bita áður en hún borðar hann, þá kastaru kannski á mig kveðju og sýnir mér samúð

fólk á ekki að fíflast með mat

2011-06-24T12:06:00.001Z

snemma morguns í húsi í mosfellsbæ...

ég er með risavaxið skrímsli í maganum sem öskar aaaaaassspaaaaassss mmmmmeeeeeeððð paaaaaarmeeesaaaaan og eeeeeggjuuuuuuuuuuuuuuuuuuuum, ég er svo hungruð að mér finnst ég vera að missa vitið (og ekki má maður við neinu á því sviði jesús minn), það góða í málinu er að ég er stödd í eldhúsinu mínu og á einmitt aspas og parmesan og egg í ísskápnum og get dembt mér í það mál að verða við kröfum líkama míns, ég er reyndar ógeðslega upptekin við að skrifa greinar fyrir hið ágæta túristamagasín icelandic times og hef ekki einu sinni fyrir því að klæða mig þessi dægrin heldur slæpist um íbúðina á náttkjólnum og skítugum skokkum, til allrar lukku bankar enginn uppá, ég er hrædd um að það kæmist enginn heill frá þeirri reynslu, ég aftur á móti - verandi þessi sjúklegi intróvert sem ég svo sannarlega er - fíla það stórvel að vinna heima hjá mér með grænmetisbankann minn innan seilingar og engan til að skamma mig fyrir að drekka bjór on the company´s hour, ég byrja þó á að fá mér lýsi enda jafnast ekkert á við það að smyrja magaveggi sína með heilnæmri fitu í morgunsárið, all things being equal in the world of matter and reason sulla ég að sjálfsögðu lýsinu yfir tásurnar þaðan sem það klínist um allt gólf, ég er jú hreinn meistari hörmunganna, að því búnu vind ég mér í aspasmálið, stuttu síðar þegar sólin teygir sig inn um gluggana og vermir eldhúsgólfið stígur lýsisfýlan auðvitað upp og leggst yfir heimilið, þykk og stæk, en það er önnur saga sem ég læt ekki trufla mig við að háma í mig aspasinn og spara ekki limesafann, engin myndi taka upp fyrir mig haskann ef einhver bæri mig þeim sökum að vera skammarlega gráðugt matargat og þess vegna er ég varla búin að sleikja diskinn þegar mig fer að hlakka til að éta fennelinn sem ég keypti á uppsprengdu verði í gær og bíður mín í grænmetisskúffunni, ég ætla að drekkja honum í ólífuolíu og salti og pipar og leyfa olíunni að leka niður hökuna alla leið niður á bringu og alls ekki þurrka hana í eldhúsrúlluna (lesist ermina) heldur maka henni á húðina eins og alvöru kelling í napólí sem kann alvöru bjútítrix, fía hringir með hrikalega djúsí slúður og ég tala mikið á innsoginu á meðan ég ét fennelinn, eitthvað er allt þetta át samt farið að koma illa við meltinguna í mér og ég er mjög fegin að maðurinn minn er ekki væntanlegur heim í bráð

nokkru síðar í hinu sama húsi í mosfellsbæ....

ég er í gífurlegu uppnámi vegna þess að iðna lísan sem ég var að kaupa hefur limpast öll niður í eldhúsglugganum og virðist að dauða komin, og vegna þess að vont hefur tilhneigingu til að versna er sérlegur ráðgjafi minn í umönnun pottaplantna - mamma mín - farin úr bænum og ég algjörlega bjargarlaus með deyjandi blómið í höndunum, ég sæki í að róa mig með mat og ákveð að hlamma mér fyrir framan sjónvarpið með stóra skál af fersku pasta með chilli og salati með rifnum gulrótum og granateplum, eitt af því fáa sem ég nenni að fylgjast með í sjónvarpi er að byrja en það er þátturinn önnumatur með danska sjónvarpskokkinum önnu sem eldar tapasrétti í fjöllum andalúsíu, sweetness, en gleði mín hlýtur snöggan dauðdaga þegar ég átta mig á mér til mikils hryllings að anna virðist vera með einhvers konar geitaostsþema í þættinum í dag og stillir mis-ógeðslega-gömlum geitaosti upp á eldhúsborðinu sínu, nokkuð sem ég verð að segja að dregur verulega úr matarlyst minni, til að eyðileggja ekki alveg fyrir mér máltíðina ákveð ég að klára að borða inní eldhúsi og reyni af öllu afli að bægja frá mér minningunum af þeim skiptum sem ég hef - í bæði skiptin fyrir algjört slysni auðvitað, hver gerir svona vísvitandi - bragðað geitaost, því miður - og ég get ekki lagt nægilega áherslu á þetta því miður - var ég í bæði skiptin stödd á almannafæri og það sem meira er í mjög virðulegum aðstæðum og gat því ekki leyft mér að hrækja viðurstyggðinni út úr mér og hrópa á guð að hjálpa mér og þann vonda að hirða það sem honum bæri.......en þetta er löng saga og efni í allt annan póst, ég klára pastað og salatið og verðlauna mig með chili súkkulaði í eftirmat til að hætta að hugsa um önnu og ostinn hennar, mér finnst næstum eins og anna hafi brugðist mér og restin af kvöldinu er hálfónýt, hugsanir um geitaost sækja stöðugt á mig og ég á erfitt með að sofna, sem ég geri samt fyrir rest út frá hugsunum um að á morgun muni ég skrifa mig frá þeirri ömurlegu reynslu sem kynni mín af títtnefndum osti var og reyna að vinna mig út úr þessum erfiðleikum með því móti, nánar af því síðar........

word up!

2011-06-15T16:40:00.000Z

maður er lauslátur

2011-06-14T12:46:00.003Z

það eru allt of margir karlmenn á náttborðinu hjá mér, margir illa þokkaðir og sumir vægast sagt umdeildir, efstur á þeim lista trónir einn philip roth sem ég sökum fordóma ætlaði aldrei að lesa neitt eftir en forvitnin bar mig ofurliði á dögunum þegar fólk nánast slóst á götum úti eftir að tilkynnt var að hann hlyti alþjóðlega bookerinn í ár, ég nenni ekki að taka þátt í slagnum og einhvern veginn er ég ekkert að springa úr þörf fyrir að segja eitthvað um hann og hans brjóstablæti, en ég ætla aftur á móti að segja smá um kunningja minn ian mcewan, við ian höfum oft hist yfir tebolla og kexkökum og komið dável saman, ég hef alltaf kvatt hann af virðingu með þeim orðum að vissulega sé hann afar fær í sínu og hreinn meistari lýsinganna en ég sé bara ekki nægilega skotin í honum til að samband okkar geti orðið eitthvað meira, svo las ég friðþæging, og varð ástfangin, herra minn hátt á himnum hvað þetta er falleg bók, ég finn mig knúna til að segja púkalega hluti eins og "ef þú ætlar að lesa eina bók eftir mcewan skaltu lesa þessa bók", og hvað er það sem gerir þetta svona stórkostlegt spyr fólk auðvitað, að setja fingurinn á það er eins og að geta skilgreint nákvæmlega af hverju maður verði ástfanginn, sem er auðvitað ekki hægt, jú vissulega er hún fallega skrifuð, jú vissulega gleypir sagan mann, og jú umfjöllunarefnið er vissulega áleitið, eitthvað um sakleysi og sekt, eitthvað um hverfulleika minnisins og hættuna sem liggur á óljósum mörkum sannleika, lyga og skáldskapar, eitthvað um ásetning og óviljaverk, en hvað það er veit ég ekki, ég veit bara að löngu eftir að ég kláraði hana sat ég með hana í höndunum og strauk hana og kreisti og langaði einhvern veginn til að.....ja borða hana, ég veit líka að þú þarft nauðsynlega að lesa þessa bók ef þú ert ekki búin að því, sem eðlilegt er virðist flest annað sem maður les í kjölfarið hálfbragðlaust og óáfengt og fyrir það þjáist the finkler question sem deilir rúmi með mér þessi kvöldin, í útlöndum er því haldið fram að hún sé drepfyndin þó ég hafi ekki ennþá hlegið upphátt, að henni lokinni hugsa ég að ég úthýsi karlmönnum úr mínu rúmi og sökkvi mér í virginiu woolf hverrar höfundarverki ég er svo skammarlega illa lesin í að ég vil sem minnst um það tala, svo er það margaret atwood sem íslenskar bókabúðir kaupa ákaflega lítið af, ég er farin að óttast að ég verði að hafa samband við amazon til að bjarga mér í því máli, það er að segja ef husband leyfir mér það, maður getur kannski ekki endalaust boðið manninum uppá þessa næturgesti

slysalega fylleríið sem enginn veit hverjum er að kenna

2011-06-10T16:54:00.000Z

þó töluvert mikið lægi við gæti ég ekki logið því til lengdar að ég hafi verið ódrukkin í gærkvöldi, til þess er ég bara ekki nægilega forhertur og kaldrifjaður lygari, ég skýli mér á bak við það að allir hinir voru líka fullir og einn alveg rosalega fullur (þeim hinum sama heiti ég að segja engum frá gubbuatvikinu inná klósetti), nú er það ekkert leyndarmál að ég stend mig mjög illa í mörgu - til dæmis heimilisbókhaldi, ég hugsa að fólk gæti hreinlega ekki orðið lélegra en ég á því sviði þó það leggði virkilega hart að sér, ég er einfaldlega algjört lúserafenómen í þeim geira - og það er heldur ekkert launungarmál að eitt af því sem ég er hálfvonlaus í er drykkja í ófhófi, ég er svosem ágæt í að sulla aðeins í mig fyrri part kvölds og fara svo snemma í háttinn en ég hef aldrei náð neinum umtalsverðum árangri í að hella mig almennilega fulla, af þeim sökum finnst mörgum ég hreint hundleiðinlegur félagsskapur og líklega yrðu allir vinir mínir að játa ef ég spyrði þá að því í sannleikanum og kontó - og rifi aðeins í hárið á þeim í leiðinni - að ég væri deffenetlí síðasta val í barliðið þeirra, svipað og þegar ég var alltaf kosin síðust í fótboltaliðið í leikfimi í gamla daga (ég hafði einlæga óbeit á boltaíþróttum og vandaði mig við að standa mig virkilega illa í þeim), ég tek þessari höfnun samt alls ekki illa, ég veit að ég er alveg fyrsta val hjá þeim sömu þegar kemur að því að marinera kjúkling og kenna almennilegar magaæfingar, en svo kemur maður stundum á óvart, eins og í gærkvöldi, ég og nokkrar konur - sem ég ætla ekki að gera neina frekari grein fyrir svo ég fái ekki á mig kærur vegna ærumeiðinga - hittumst í heimahúsi með japanskan mat og hvítvínsmagn sem eitt og sér boðaði vandræði, sér í lagi vegna þess að ég sá um að versla vínið og ég er ógeðslega góð í að velja vín, þegar ég segi góð meina ég það ekki í merkingunni hagsýn því hvergi nokkurs staðar kemur hún jafnskírt fram þessi meinloka mín um að ég sé eðalborin eins og í vínbúðinni, maður þarf ekki að vera nein mannvitsbrekka til að vita að ódýr vín eru ekki líkleg til að vekja hjá fólki mikinn unað svo ég vel vínið mest eftir verðmiðanum og lít ekki við því sem sýnir einhverjar uppburðarlitlar tölur, sem var slæmt fyrir þann sem borgaði fyrir þetta vín en það var ekki ég heldur þessi sem síðar um kvöldið varð rosalega fullur, ég drekk reyndar oft á kostnað annarra og þá sérstaklega þessa rosalega fulla því hann er ótrúlega ónískur á áfengið sitt, nú eðlilega þegar þetta þrennt er samankomið, úrvals félagsskapur, japanskur matur og eðalvín sem fer vel með fyrrnefndum mat geta hlutirnir gerst hratt, ég sem taldi mig hafa keypt ívið of mikið af víninu reyndist hafa alrangt fyrir mér í því máli því það kláraðist á hreint undarlegum hraða, svo undraverðum að við sem kláruðum það náðum ekki einu sinni að fatta að við værum orðnar drukknar, húsráðandinn brást skjótt við (alltof skjótt sé ég núna) og henti bacardi og jarðaberjum í kitchen aidinn og sörveraði með rörum sem gerðu það að verkum að drykkurinn gekk greiðlega ofan í hvern þann sem fyrir honum varð (maður er alveg viljalaust verkfæri ég get svarið það), og nú fer all snögglega að halla undan fæti, einn er - eins og áður hefur verið vikið að - greinilega orðinn rosalega fullur og töluvert þvoglumæltur, sem hann má ekki við því hann hefur undanfarið verið með mjög slæmt munnangur sem gerir tal hans verulega óskýrt, allir eru einmitt farnir að tala mjög hátt og hver ofan í annan og það gjörsamlega ofbíður barninu sem var svo óheppið að vera statt í boðinu með mér og fannst ekkert fyndið við þetta rugl, við hinn rosalega fulli flýjum lætin niður á neðri hæð hússins til að taka góðan trúnó en verðum að hætta í miðju kafi því honum verður mál að kasta upp og þarf að bregða sér frá, krakkinn er alveg búinn að fá sig fullsaddann af öllu saman og vill að mamma sín hætti þessu helvítis flissi, samkoman fær svo snöggan endi þegar eiginmennirnir snúa heim af eagles tónleikum og eitthvert skikk kemst á mannskapinn sem hraðar sér hver til síns heima og hefur vit á að koma sér beint í bælið, enginn áttar sig almennilega á því hvernig þetta gat gerst og það á örskömmum tíma og án þess að nokkur maður hafi lagt upp með neitt svipað til að byrja með, fyrir einstaka mildi drottins er ég þó ekkert timbruð að ráði í dag, hvers vegna ekki er mér hulin ráðgáta, ég næstum því skammast mín fyrir það og sver og sárt við legg að snúa hið fyrsta aftur til míns rétta sjálfs sem handónýt drykkjukona og leiðindapúki

alrangur misskilningur sem maður kærir sig kannski ekki um að standa undir

2011-06-06T20:46:00.002Z

"mamma það er allt í lagi að þú ætlir að verða rithöfundur, þá verðuru svona eins og carrie" segir barnið sem skyndilega virðist hafa sætt sig við þá hugmynd að bráðum hætti ég að fá útborgað, nokkuð sem hefur plagað hana verulega undanfarið, ég stend við útidyrahurðina með húslyklana í hendinni og steinhætti við að stinga lyklinum í skrána, ég lít á afkvæmi mitt og finn hvernig hrukkan á milli augnanna dýpkar um helming, þar hef ég það, fyrsta tengingin sem verður í huga dóttur minnar þegar hún heyrir orðið rithöfundur er við aðalpersónu hinnar illræmdu sjónvarpseríu sex and the city, carrie bradshaw (mátulegt á mig hugsar kannski einhver), "hvar fór ég eiginlega út af sporinu í þessu uppeldi" spyr ég sjálfa mig um leið og ég opna útidyrnar og reyni að koma okkur mæðgum ósködduðum framhjá hundinum sem tekur á móti okkur eins og við séum að snúa aftur úr langri útlegð og höfum í millitíðinni ummyndast í risavaxin hundabein, elskulegt dýrið er reyndar orðið of þungt á sér í seinni tíð til að flaðra upp um mig svo vel sé en sleikir þess í stað hnéskeljar mínar af mikilli natni og gefur frá sér hljóð sem eru einhvers staðar mitt á milli spangóls og ýlfurs, hundurinn minn hefur frá fyrstu tíð glímt við mikla andlega erfiðleika og ég er ekki frá því að þeir fari versnandi með árunum, ég hækka róminn til að yfirgnæfa hljóðin í dýrinu og reyni að koma því inn hjá barninu að hugmyndir hennar um fólk sem sinni ritstörfum séu alrangar og ekki í neinum tenglsum við raunveruleikann, rithöfundar séu ekki moldríkir, þeir eigi ekki fleirihundruð pör af glæpsamlega dýrum skóm og þeir eyði ekki megninu af tíma sínum á veitingastöðum og kokkteilbörum, og alls ekki á lúxushótelum í abu dabi, einhverra hluta vegna hef ég samt á tilfinningunni að barnið taki engu tali og muni tilkynna fólki það í óspurðum fréttum að mamma sín sé að fara í háskóla til að verða eins og carrie bradshaw, ég held áfram og segi að ritstörf séu mjög tímafrek og erfið vinna og oftast sitji maður einn inni hjá sér við tölvuna allan daginn og sé hundleiðinlegur, barnið heldur bara áfram að línuskauta um íbúðina og heyrir ekki orð af því sem ég segi, til þess er ímynd fröken bradshaw líklega of ljóslifandi og ja töluvert meira spennandi en það sem ég hef fram að færa, andskotinn hugsa ég með mér og ákveð að gúgla hið fyrsta myndir af einhverjum lítt áhugaverðum (útlitslega séð) rithöfundum og sýna barninu, truman capote kannski, það ætti að duga

hólí sjitt hvað maður er erfiður

2011-06-02T14:51:00.001Z

maður í mosfellsbæ er miður sín, hvers vegna þarf þetta að henda einmitt hann, af hverju gat þetta ekki hent einhvern annan, t.d. einhvern kr-ing í vesturbænum, hvers vegna þurfti hann þessi dagfarsprúði og nægjusami maður að lenda í því að eignast þessa snarvitlausu og nýjungasjúku konu sem aldrei getur verið til friðs, konu sem segir upp heiðarlegri vinnu til að stunda vafasamt háskólanám þegar hann er margbúinn að bjóða henni að flytja á selfoss þar sem allskyns mjög örugg störf finnast í búnkavís, þetta er bara ekki sanngjarnt, samt er hann svo mikið yndi og eftirlátssamur eftir því að hann samgleðst brjálæðingnum og biður hana um það eitt að setja familíuna ekki alveg á hausinn, hún gerir hvítan kross á magann og tíu fingur upp til guðs og lofar að vanda sig rosalega og gera engan gjaldþrota, hann fær sér meiri bjór, kinkar kolli en virðist ekki alveg sannfærður, af hverju hann?

mynd: lisa warninger

umsókn samþykkt

2011-05-30T20:57:00.001Z

jeeeeeeeesssssssssssssss.............

mynd: girl hula

ever the idiot

2011-05-27T15:30:00.001Z

af bjánagangi sem einungis er á færi fárra hefur mér tekist að eyða nánast öllum gögnum út af tölvunni minni, þar með talið mínu heittelskaða myndasafni (brothljóð), enn fremur hefur fjölskyldan eyðilagt hleðslutækið fyrir fyrrnefnda tölvu sem er afar óþægilegt fyrir alla aðila, ætli ég sé ekki á leiðinni niður í epli til að sjarmera einhverja sölumenn, það er víst enginn annar hæfur í djobbið

mynd via frolic

af illri nauðsyn

2011-05-22T10:30:00.001Z

ég ætla að segja það eitt að ég hef andstyggð á endurtekningunni, einlæga og algera andstyggð, maður fær sorgarrendur undir neglurnar af því að klóra stöðugt í sama yfirborðið, af þeim sökum er ég á leið út í móa, ég ætla að krjúpa í lyngið með morgunsólina í augunum og biðja guð um að hreyfa líf mitt með sinni síkviku hendi sem gerir alla hluti nýja og stýrir þeim sinn rétta veg, veg sem liggur ekki í beinni línu heldur í fallegum lykkjum ekki ósvipuðum dansi býflugunnar

og fyrst að ég er á annað borð byrjuð vil ég koma á framfæri þökkum til eiríks guðmundssonar sem skrifar skrítinn með einföldu íi sem dregur töluvert úr þeirri tilfinningu minni að ég sé vanviti

pendúll

2011-05-18T19:50:00.001Z

ég bíð frétta og borða mikið af soðnum eggjum og svörtu súkkulaði, vinn mig í gegnum dagana og finn til þreytu, óttast að ég sé að veikjast, sem má ekki gerast því að einhverju leyti er ég haldin þeirri ranghugmynd að ég sé ómissandi, sem ég er auðvitað ekki en maður má hugga sig við svona vitleysu annað slagið, það meiðir engan, á erfitt með að ákveða afstöðu mína til lífsins og skipti um skoðun frá degi til dags, stundum milli klukkutíma, jafnvel kortera, það kallast að vera í lélegu jafnvægi, sem stemmir

um guðfræðileg álitamál og annað minna umdeilanlegt

2011-05-14T10:52:00.002Z

ekki það að ég sé mikill þeólógisti eða víðáttu biblíulesin en ég verði þó að viðurkenna að eitt og annað í þeirri ágætu en gloppóttu og mistæku bók veldur mér heilabrotum, á meðan ég skúraði gólfið í morgun - á fastandi maga og klukkan ekki orðin hálfátta á laugardegi - velti ég því til dæmis fyrir mér hvort það fái staðist eins og heilög ritning heldur fram að skaparinn hafi ekki gert nokkurn skapaðan hlut (orðaleikur minn) og hvílst á sjöunda degi (ég bið fólk um að taka þessu innskoti um skúringarnar ekki sem svo að ég sé að draga upp einhver líkindi með okkur almættinu, slíkt myndi mér aldrei detta til hugar), ekki það að ég geti ekki unnt manninum hvíldar og ætli að fara að amast út í það að hann hafi pústað aðeins eftir grettistakið, hann var nú alveg búinn að vinna sér inn fyrir pásunni, en ég verð samt að segja að ég legg frekar lítinn trúnað á þennan hluta sköpunarsögunnar og er jafnvel tilbúin að ganga svo langt að telja hann sögufölsun, ég kaupi alveg allt hitt um verði ljós og vatnið hér og löndin þarna og allt það en ég verð að segja að mér hefur alltaf fundist þetta óvænta letikast hins almáttuga í hæsta máta ósennilegt og einhvern veginn alveg úr karakter, líkurnar á því að sá sem er svona drífandi og mikill athafnamaður skuli bara leggja sig heilan dag og gera ekki neitt hljóta að teljast hverfandi litlar ef einhverjar yfir höfuð, svona týpur hafa einfaldlega enga eyrð í sér í hangs og slugs jafnvel þó dagurinn heiti sunnudagur og maður geti út frá því gefið sér að það hafi verið glampandi sól og heiður himinn, ég hef því verið að reyna að gera mér í hugarlund hvað herrann hafi verið að gera allan sunnudaginn í þessari meintu slökun og afslappelsi, það er nefninlega þannig að þó að fólk liggi út af þarf það ekki að þýða að það sé ekki að gera neitt, fólk ásakaði til dæmis víst jónas hallgrímsson oft um leti á sínum tíma því hann á að hafa legið svo mikið út af, við vitum auðvitað alveg í dag hvað jónas var að gera, ekki var það nú allt nauðaómerkilegt og ég ætla ekki einu sinni að fara útí það sem þorgeir ljósvetningagoði dró undan feldinum þarna um árið, það er einfaldlega staðreynd að sumum gengur betur að hugsa í láréttri stöðu - þó ég sé alveg ómöguleg í því, ég verð að hreyfa mig til að hugsa, sbr. skúringarnar - og mér finnast allar líkur á því að svo hafi verið með drottinn guð almáttugan á sjöunda degi sköpunarinnar, hann var bara að hugsa í láréttri stöðu, ég er líka næstum viss um að það sem herrann hafi brotið sinn almáttuga heila svo einbeitt um þennan sunnudag - á meðan hann horfði yfir sköpunarverkið - hafi verið hvað fleira hann þyrfti að búa til svo heimurinn yrði sá staður fegurðar og lystisemda sem hann ætlaði sér að hann yrði, guð er nefnilega perfeksjónisti og mér finnst ólíklegt að hann hafi verið fyllilega ánægður með afraksturinn og ekki fundist neitt uppá vanta, ég er líka næstum viss um að eitt af því sem hann sá samstundis að nauðsynlega yrði að fyrirfinnast í hinum fullkomna heimi væri lífrænt hnetusmjör, hann sá að ef hann kæmi fyrir í höfði mannsins hugmyndinni um að gera smjör úr hnetum myndi hann með tímanum finna út að hið sama smjör gengi ljúflega í samband við bæði bananann og eplið sem drottinn hafði þegar séð fyrir sér að láta vaxa á trjám jarðarinnar (alltaf skrefi á undan), maðurinn myndi fljótt finna að þetta gerir honum gott og gleðjast mjög, hann myndi þakka guði hugmyndaauðgið og gjafmildina og lofa hans fyrirhyggjusemi, allt gott og allir glaðir, líka guð sem aldrei lætur staðar numið heldur sýslar stöðugt á sínu kraftaverkaverkstæði og leifir sinni óendanlega visku og sköpunargleði að sáldrast milli fingra sinna og dreifast glitrandi eins og guðlegt konfettí yfir mennina sem horfa annars hugar á, fá stundum glampa í augun og nema sumt en annað fer framhjá þeim því þeir eru uppteknir við skúringar, maður er eilíflega skrefi á eftir..........en maður reynir

í sjónvarpinu er múmínsnáðinn algjörlega í öngum sínum yfir því að hafa týnt splunkunýja tannburstanum sínum, ég lifi mig inn í atriðið og finn til sterkrar samkenndar, svona hlutir geta virkilega komið manni úr jafnvægi

og svo sveiflast sálin og sálin sveiflast svo......

2011-05-09T21:48:00.000Z

ég leyfi mér að setja niður staf þó ég sé að lesa síðustu bókina sem ég átti eftir að lesa eftir braga ólafsson, gæludýrin, og sé auk þess nýbúin að lesa upphækkuð jörð eftir auði ólafs, eins og alltaf þegar ég les eitthvað eftir þessi tvö finnst mér ekki taka því að skrifa nokkurn skapaðan hlut og að manni væri nær að snúa sér að einhverju allt öðru, t.d. flokkun sandkorna, braga hef ég aldrei hitt en auður aftur á móti kenndi mér listasögu í háskólanum, hún gekk alltaf í leðurbuxum og hafði hárið allt í rúst, þar að auki var hún ógeðslega klár og yndislegur kennari og einhverra hluta vegna var fremsta sætaröð alltaf undirlögð af karlkyns nemendum, töff, ég aftur á móti heyri ekki boffs ofan úr háskóla og það verður að viðurkennast að virkni svitakirtla minna er með ótrúlegasta móti, "bara treysta guði" segir fía mín sem sér ekki ástæðu til að trekkja sig upp yfir svona smámunum, ég hins vegar tékka tölvupóstinn hundrað sinnum á dag og mála skrattann og allt hans venslafólk á alla mögulega veggi, þau elska mig þau elska mig ekki þau elska mig þau elska mig ekki...... hvað maður getur verið slæmur í taugakerfinu!

konan með ódæmigerðu adhd greininguna

2011-05-07T10:21:00.000Z

stundum eru tímasetningarnar hjá úniversinu svo hárnákvæmar að það gengur alveg fram af manni og maður hugsar með sér að svona yfirleitt borgi sig nú bara að halda að sér höndum og skipta sér sem minnst af framvindu atburðanna, eins og til dæmis þegar blaðið dettur inn um dyralúguna nákvæmlega á því andartaki sem kaffibollinn er tilbúinn, eða þegar maður liggur uppí rúmi hjá sér og getur ekki alveg gert upp við sig hvort maður eigi að drífa sig framúr strax eða hangsa lengur undir sænginni og þá alveg óvænt brýst lítill sólageisli inn um eldhúsgluggann og teygir sig alla leiðina inní svefnherbergi eins og til að vísa manni veginn út í daginn, og það er alltaf betra að fara á fætur, að liggja uppí bæli gerir mann heilsulausan og óhamingjusaman og leiðinlegan, eins og reyndar aðgerðaleysi almennt, ég vakna orðið alltaf fyrir allar aldir - eins og aldrað fólk gerir gjarnan - og þó rúmið mitt sé vissulega notalegt og þó husband lykti alls ekki illa þá hef ég komist að því að það fylgja því eintómar bölsýnishugsanir og drungi að ílengjast uppí við þessa rómuðu iðju að kúra, kúr drepur, maður verður slappur og latur og að drepast í mjóbakinu og því lengur sem maður kúrir því erfiðara verður að koma sér á lappir, allt verður einhvern veginn ómögulegt og maður dettur í að mikla alla hluti fyrir sér sama hversu einfaldir og ómerkilegir þeir eru, ef ég hangi svona uppí sannfærist ég til dæmis alltaf um að ég sé að verða gjaldþrota og muni örugglega bráðum drepast úr einhverjum dularfullum sjúkdómi, börnin mín verði móðurlaus og maðurinn leggist í drykkju og volæði og heimurinn muni farast, ég þarf auðvitað ekki að taka það fram að um leið og ég fer á lappir, helli uppá kaffi, moppa gólfin og kjassa hundinn gufar öll vitleysan upp úr höfðinu á mér og tilveran verður tiltölulega yndisleg, þegar ég svo fer út að hlaupa og býð hundinum og kannski nick cave með mér ætlar allt að verða vitlaust af hamingju í litlu sálinni minni og það eina erfiða í því máli er að stoppa og koma mér inn - sem ég geri yfirleitt ekki fyrr en hundurinn segir hingað og ekki lengra (nick er yfirleitt alveg óþreytandi svo ég neyðist til að slökkva á honum), svo er bara að halda sér við efnið, gera gera gera og alls ekki hangsa, núna er ég til dæmis að hugsa um að gera eitthvað í steindauðu páskaliljunum sem fyrir viku síðan voru að gera heilmikið fyrir eldhúsgluggann minn en eru meira til skammar en prýði núna, heimsókn í blómaval gæti verði óumflýjanleg og maíbirtan segir mér að það sé tímabært að ná í hengirúmið út í köldu geymslu og koma því fyrir á pallinum.....þó ekki til að hangsa í því guð forði mér heldur til að skemmta ellabjé sem finnst hengirúmið algjörlega æðislegt og getur hangið þar út í eitt ef frænka nennir að ýta, nú svo er husband auðvitað veikur fyrir síðdegislúr og virðist ólíkt eiginkonunni ekki verða meint af

taugaveiklun

2011-05-04T20:24:00.001Z

á meðan ég bíð eftir svari við umsókn minni í ritlistarnámið skemmti ég skrattanum við að næra í mér vænisýkina og ímynda mér alls kyns vitleysu (maður á að rækta það sem maður er góður í), ein senan sem ég dunda mér við að endurspila í höfði mínu nánast linnulaust allan daginn er einhvern veginn svona: umsjónarmaður mastersnáms í ritlist hringir í mig og spyr með alvöruþunga í röddinni eftir krummastelpu ruglubusku og ranghugmyndafíkli, ég finn hvernig innyflin í mér kólna en þar sem ég er svo vel uppalin og handónýtur lygari í þokkabót þori ég ekki öðru en að gangast við því að vera sú hin sama þó vitaskuld freisti mína að ljúga til nafns og segja manninum að því miður hafi honum verið gefið upp vitlaust númer, eftir að hafa fengið það staðfest að ég sé sú sem hann vildi ná tali af tjáir hann mér að hann hafi fyrir framan sig hina yfirgengilega bíræfnu umsókn mína og sér sé - svo ekki séu höfð um það fleiri orð - ekki skemmt, í framhaldinu biður hann mig vinsamlegast um að hlífa þeim í inntökunefndinni - a.k.a vel gefnu háskólafólkinu - við djöfulsins fíflaganginum í mér, fólk sé að reyna að gera eitthvað gáfulegt og taka hluti mjög alvarlega og nákvæmlega enginn þarna uppfrá megi vera að því að eyða sínum dýrmæta akademíska tíma í að lesa minn sjúka hugarburð um allt þetta félagslega vangefna fólk, að því loknu skellir hann á, ég stend nokkra stund með símtólið í hendinni og forðast að horfa í ágeng augu hundsins sem situr fyrir framan mig og finnur á sér að eitthvað mikið sé að, það sem gerist næst er dáldið þokukennt en einhvern veginn kemst ég samt heim til systur minnar þar sem ég ligg og grenja og drekk ofboðslegt magn af áfengi, systa froðufellir og frussar yfir eldhúsborðið öllum þeim verstu svívirðingum sem hægt er að hugsa sér og færir svo fyrir því skotheld rök að ég hafi ekkert við þetta nám að gera af því ég sé overqualified (hún var einu sinni efnilegur morfískandídat og getur verið helvíti sannfærandi), ég held samt áfram að grenja og dey áfengisdauða í bleika sófanum hennar sem er með elstu húsgögnum í heimi og mig grunar að bæði börnin hennar hafi verið getin í þó ég hafi ekkert fyrir mér í því, restinni af ævinni eyði ég í að flakka á milli skúringardjobba og tekst ekki að láta neitt verða úr mér og það eina skáldlega við líf mitt verður að drepast úr vosbúð ein uppá hálofti því eiginmaðurinn hefur gefist upp á mér og börnin nenna ekki að tala við mig lengur

um veður sem fer árstíðavillt og konur sem kunna sig ekki

2011-04-30T23:43:00.003Z

fyrir utan gluggann minn á sér ýmislegt stað sem gjörsamlega ofbýður umburðarlyndi mínu, samt lét ég það eftir hundinum að fara út að hlaupa og missti fyrir vikið næstum sjón á báðum augum þegar tröllvaxin snjókorn réðust í hundraðatali á óvarin augu mín, ég reyndi blindhlaup en komst að því að það er stórhættulegt, jafnvel á beinum kafla og þó maður sé með hund með sér....... eða kannski sérstaklega þegar maður er með hund með sér, ég komst við illan leik heim til mín og fann nokkra hugarró við uppvaskið þó ekki gengi allt eftir í þeim efnum því ég fór fljótt að finna til hungurs, í ísskápnum reyndist fátt um góðan kost en ég er lítið fyrir dijon sinnep með engiferrót og worchestersósu þó mér finnist dijon sinnep ekki vont per se, einhvern veginn er það þannig að fátt æsir jafn ofboðslega upp í manni hungrið og vitneskjan um að nærumhverfi manns sé gersneytt öllu ætu, eðlilega var ég því fljótlega orðin algjörlega viðþolslaus af löngun í allt mögulegt matarkyns sem ég var sorglega meðvituð um að fyrirfinndist víða milli himins og jarðar á þessu andartaki þó ekki væri það tiltækt í mínum eigin ísskáp, sem gefur að skilja var því voðinn vís þegar ég nokkru síðar settist við borðstofuborðið heima hjá mömmu minni sem hún hafði af sinni rómuðu eldhússnilld þakið með eintómum unaði, þar á meðal guðdómlegri sítrónumarenstertu sem ég viðurkenni að hafa borðað dónalega mikið af og ætti eiginlega að skammast mín, mamma er alveg hætt að banna mér að leggjast á eina sort og ekki getur maður alltaf verið að hafa vit fyrir sjálfum sér, alla vega ekki þegar maður er svona svangur og illt í augunum eftir árásargjarna snjókomu daginn fyrir fyrsta maí

beauty in the mundane (það er mitt hösl)

2011-04-25T11:26:00.001Z

mér finnst eitthvað hrikalega fyndið við það að flestir rambi hingað inná þessa síðu í gegnum leitarorðin "tartalettur með hangikjöti", fast þar á eftir kemur orðið "skenkur", dásamlegt

mynd: abby try again

gleðilega páska

2011-04-24T10:37:00.001Z

njótið magakvalanna

maður er alveg til hliðar við sig

2011-04-23T11:08:00.001Z

ég steingleymdi að óska fólki gleðilegs sumars, ég steingleymdi líka að gefa barninu sumargjöf, reyndar steingleymdi ég sumardeginum fyrsta í heild sinni með húllahringjum og öllu, ekki það að mér finnist yfirvofandi árstíðarskipti svo ofboðslega framandi og ósennileg að þau nái hreinlega ekki inní vitund mína, langt í frá því ég er löngu búin að ákveða að það sé að koma sumar, ég ákvað það einhvern tímann í mars svo þetta kemur mér ekkert á óvart, það sem flækti málið og orsakaði minnisleysið mitt var þessi óvenjulegi samruni sumarkomunnar og skírdags, svona varíasjónir eru aðeins meira en litla höfuðið mitt ræður við og af því að ég er jesústelpa af guðs náð þá var hugur minn auðvitað allur við skírdaginn og syndaaflausnina en ekki húllahringi og sippubönd, minnisglöp mín virðast reyndar ekki ríða við einteyming því mér láðist að fasta í gær á föstudaginn langa þó ég vilji svo til alfarið skrifa það á systkini mín sem píndu mig til að drekka rauðvín og troða svínalundir út af osti og kryddjurtum, ég veit ekki hvort þetta gæti verið verra, ekki nóg með að maður vanvirði föstuna heldur velur í þokkabót að éta svín, best að koma lambinu í marineringuna og reyna að gleyma þessu

............já og gleðilegt sumar

síðdegis

2011-04-19T18:09:00.001Z

vatnið sýður, ég flýti mér að slökkva á hellunni og helli varlega úr pottinum í tebollann, stend smástund yfir bollanum og fylgist með litnum sem breiðir úr sér útfrá tepokanum, fyrst er hann fölbleikur en dökknar hratt yfir í rósrautt, ilmurinn samt þrungnari af sætri vanillu en rósarblöðum, textinn utan á umbúðunum lofar því að teið komi streittum konum í jafnvægi sem ég vona að gangi eftir því einhverra hluta vegna er ég skyndilega gripin einhverri ólund, hugsanlega stafar ergelsi mitt af því að ég var að klára wuthering heights sem gjarnan er titluð mesta ástarsaga allra tíma (meðal annars af manninum sem seldi mér hana) og um það ætla ég það eitt að segja að þetta var nú meira andskotans antíklímaxið, ég sýp á teinu og mislíkar ekki bragðið þó mér finnist gyllti miðinn á pakkanum sem vottar að þetta te hafi fengið "great taste award" allnokkuð oflof, ég ákveð samt að staldra ekki frekar við það heldur set tamari ristaðar möndlur og trönuber í skál því ég á það skilið að gera vel við mig, ergelsið magnast upp í mér því auðvitað hefði ég kosið bita af eftirlætis svarta chilli súkkulaðinu mínu með tebollanum en hagkaup snuðaðið mig um það í fyrradag, "allt búið, því miður" sagði afgreiðslustúlkan eins og þetta væri ósköp smávægilegt og ég skyldi bara kaupa eitthvað annað í staðinn, sumu fólki lærist augljóslega seint að greina á milli aðal- og aukaatriða! ég klára tebollann og fæ mér rauðvín í staðinn (allt hagkaupum og þessari kassadömu að kenna) og við það gufar megnið af ólundinni upp, ég kveiki á víðsjá og hugsa með mér að allt verði gott aftur þegar ég byrja á sýrópsmánanum eftir eirík guðmundsson sem lætur einmitt móðan mása í víðsjá í augnablikinu á milli þess sem hann spilar jassmúsík, eiríkur er kannski ekki með neinn gylltan miða í skyrtukraganum sem segir "great words award" en ég efast ekki um að ef svo væri stæði hann betur undir því en teið undir sínum miða, í þessu birtist husband í gættinni með meira rauðvín, ég kyssi hann á skeggið og ákveð að búa sem fyrst til gylltan miða handa honum sem á stendur "great husband award", finn ost í ískápnum og allt í einu er ólundin með öllu horfin

um mikilvægi þess að vanda valið á því sem maður veitir athygli sína

2011-04-18T21:12:00.001Z

ég held að svona almennt séð - ég er alls ekki með neinn sérstakan í huga heldur fólk yfirleitt - þá eyði fólk ekki nærri því nægum tíma inn á ted, sjálf er ég tedfíkill og þetta er eina síðan sem ég get hangið á útí eitt án þess að finnast ég hafa sólundað tíma mínum í eitthvað sem geri mig ekki ríkari að innan á eftir, í dag er ég búin að horfa á jamie oliver tala um skólamötuneyti og hnignun í matarmenningu vesturlanda, ástríðufullan félagsfræðing útlista niðurstöður rannsóknar sem hún gerði á nánd og tengslum, nígerískt skáld fjalla um mikilvægi sagna í mótun sjálfsmyndar og síðast en ekki síst stórkostlega hugvitssamar konur sem báðar reka lítil fyrirtæki byggð á risavaxinni hugsjón, önnur heldur úti síðu sem lánar fólki í þróunarlöndum litlar fjárhæðir til að koma á fót einhvers konar rekstri sem það getur byggt sér framtíð á og hin er hönnuður búsett í pínulitlum bæ í bandaríkjunum sem er óðum að hverfa sökum fátæktar og vegna þess að allt unga fólkið flytur burt því það fær enga vinnu við hæfi (vestfirðir einhver!), til að sporna við þessari þróun tók hún uppá að kenna hönnun og arkitektúr í gagnfræðaskóla bæjarins og beintengja það nám við uppbyggingu á hvoru tveggja skólasvæðinu og bænum sjálfum, tilgangurinn er að auka gæði menntunar og innvinkla um leið unga fólkið í verkefni sem tengir það betur umhverfi sínu og sem bæði það sjálft og samfélagið græðir á, hvílík hugvitssemi! fólk er nefninlega svo frábært og innspírandi þó stundum finnist manni allt benda til hins gangstæða, vandinn er að í þessum heimi er það alltof oft þannig að sá sem talar hæst fær flesta til að hlusta og því miður virðist það vera ófrávíkjanleg alheimsregla að sá sem sækist eftir því að tala hæst sé mesta fíflið, það er eiginlega alveg gefið, ég held að heimurinn yrði betri ef við hlustuðum meira á þá sem nota bara inniröddina.......eða það sem best væri, þá sem hvísla

bráðum

2011-04-13T21:41:00.002Z

eldhúsklukkan er stopp á tvær mínútur yfir átta en samt verð ég að halda áfram að mæta í vinnu og reka á eftir barninu og ná í búðina fyrir lokun, sem ergir mig ekkert að ráði því eftir tvo sólarhringa verð ég komin í páskafrí og get hagað mér eins og ég sé yfirmaður tímans en ekki öfugt, ég ætla fyrst og fremst að lesa, ég er ekki ennþá komin í gegnum búnkann sem ég keypti á bókamarkaðnum og efstur í þeim búnka er gyrðir hinn dásamlegi, hver þarf páskaegg þegar hann hefur gyrði og getur hangsað eins lengi yfir morgunkaffinu og honum lystir, engir nema heimtufrekir held ég

mynd: hulaseventy

horfðu!

2011-04-10T09:50:00.003Z

í alvöru horfðu! sérstaklega ef þú ert kennari eða átt barn sem finnst leiðinlegt í skólanum eða ert heltekinn af þeirri hugmynd að þú sért ekkert sérstaklega klár

horfðu!

teprulega kennslukonan

2011-04-08T08:22:00.006Z

aumar tær og þreyta í mínum kroppi eftir árshátíð elskulegu nemendanna í gærkvöldi, plötusnúðurinn sem þykir sá smartasti í bransanum tryllti uppábúin börnin með sóðalegri poppmúsík þar sem meira fór fyrir stunuhljóðum og dónaskap en hljóðfæraleik, ég horfði á nýfermda sakleysingjana dansa tryllt í sparifötunum sínum við söng hins afar ógeðþekka iglesias yngri (hryllilegur maður, af hverju gerir hann ekki eitthvað í þessu með þennan fæðingarblett?!) og fannst eitthvað ömurlega bogið við þetta, ég hugleiddi að vaða uppá sviðið og draga þennan skífuþeyti á eyrunum inná skrifstofu hjá skólastjóranum og veita honum smá tiltal, hóta jafnvel að hringja í mömmu hans og ræða það við hana hvort henni finnist allt í lagi að sonur hennar sé að spila klámmúsík og kvenfyrirlitningarrapp fyrir börn útí bæ sem varla eru búin að kyngja messuvíninu! ég gugnaði samt á þessu þegar ég sá fyrir mér að verða kosin óvinsælasti kennarinn á útskriftinni í vor, ég hlýt að vera orðin svona ofboðslega gömul, stundum hef ég til dæmis verið komin á fremsta hlunn með að spyrja mér meiri skvísur - í sakleysi mínu og kellingaskap - hvort þessi flík sem þær klæðist sé virkilega pils........ eða bara belti?

mynd: jen gotch

upp upp mín sál

2011-04-04T15:11:00.004Z

þó bleiku fjaðraeyrnalokkarnir sem rötuðu til mín á laugardaginn ættu að koma mér hálfa leiðina til himna sitja spikfeitir kvíðapúkar á hugsunum mínum og hefta för, þeir virðast éta blý í öll mál og engin leið að fá þeim haggað, ég fínkembi vopnabúrið og brúka öll tiltæk tól, mest hið óbrigðula ráð að halda sér mjög, mjög uppteknum, sem til lengdar hefur reyndar þann ókost að gera mann hryllilega þreyttan, maður er ekki próduktívur þegar maður er þreyttur, og ekki hugaður heldur, kannski sofna þessir feitu skrattar líka ef ég bara hvíli mig aðeins, þá skelli ég fjaðralokkunum í mig og tekst á loft, hátt hátt þangað sem allt er mögulegt

heppni

2011-03-28T15:30:00.004Z

þegar maður kemur heim til sín eftir fremur vel heppnaðan vinnudag og langar til að gera vel við sig er upplagt að hella uppá gott kaffi, það hleypir svo alveg óvæntu fjöri í leikinn að finna í töfratöskunni sinni heilt stykki af besta chili súkkulaði sem framleitt er í veröldinni og maður var búin að steingleyma að móðir manns færði manni að gjöf frá útlöndum á dögunum, það eru svona móment sem gera dagana dásamlega, sérstaklega þegar maður er nýbúinn að fara í bíó og sjá biutiful, ég labbaði út úr bíó algjörlega að niðurlotum komin af þakklæti yfir lífinu sem ég á, ég er heppin, heppin heppin heppin

ég er í alvörunni húsmóðir í napólí

2011-03-26T17:34:00.002Z

skítugasta konan í hreinasta húsinu hægeldaði svínaskanka marineraða í fjalli af gulum sítrónum, grænum chili og ilmandi lauk, hvítlauk og rósmaríni, þetta veitti henni mikla ánægju - það þarf ekki meira til - það eina sem skyggði á var að það bráðvantaði fleira fólk til að borða allan þennan mat, svín eru feit og skankarnir af þeim stórir eftir því en við husband aftur á móti erum ekki magamikið fólk og viljum líka helst alltaf spara pláss fyrir rauðvínið, maður vill ekki fara á mis við öll þessi andoxunarefni, heilsan über alles, fólk sem heldur því fram að maður eigi aldrei að drekka meira en eitt glas af rauðvíni í einu veit ekkert hvað það er að segja, ekki frekar en þeir sem vilja meina að maður eigi að nota ólífuolíu í hófi, hvar fær fólk svona hugmyndir?

til varnar ostum

2011-03-20T09:55:00.007Z

ég verð bara að hafa á því orð - þó fólki finnist kannski ekki ástæða til og ekki skynsamlegt heldur - að af öllu því sem hið ólögulega húsdýr beljan færir okkur - og þar er aldeilis ekki af litlu að taka - þykir mér osturinn í öllum sínum fjölbreytileika óumdeilanlegur konungur mjólkurafurðanna, í hvert skipti sem ég bít í þetta stinna og silkimjúka fyrirbæri kallar þakklæti mitt í garð jórturdýra hreinlega fram hjá mér tár og ég skammast mín fyrir að vera ekki föst einhvers staðar í miðju umferðaröngþveyti á indlandi þar sem fólk umgengst beljur af tilhlýðilegri virðingu, nú vill sjálfsagt einhver leiðrétta mig og benda á hið augljósa í málinu sem er að beljur eigi engan þátt í framleiðslu osta, osturinn sé ekki afurð sem komi "beint af kúnni" (sem minnir mig á það að ég hef ekki enn lært að fallbeygja orðið kú, skammarlegt!) og því væri mér nær að þakka svisslendingum eða ítölum svo ekki sé minnst á allt þetta fólk hjá mjólkursamsölunni sem lætur sig hafa það að vera með hryllilega ljót hárnet í vinnunni alla daga, gott og vel gott og vel, ég gengst fúslega við því að vera óforbetranlegur náttúruunnandi og rómantíker og hugnast mun betur að dásama ferfætlinga með fáránlega flókið meltingarkerfi heldur en framleiðsluferli stórfyrirtækja so just bare with me for a moment here, ég hætti að borða mjólkurvörur fyrir tveimur árum síðan og ég get ekki sagt að fjarvera þeirra af matseðlinum káfi neitt uppá mig af ráði þó ég hafi að sjálfsögðu neyðst til að gera undantekningu þegar það kemur að mjólkurslurk í kaffibollann á morgnana því mér finnst þetta soja og hrísdót bara ógeðslegt, á mínum villtustu lyftingaárum (guði sé lof að það tímabil er búið) át ég skyr eins og það væri eina fæðutegundin sem náttúran biði uppá og er ekki viss um að ég kæmi því niður í dag þó einhver harðhentur aðstoðaði mig við það en ost gott fólk, ost get ég ekki með nokkru móti afþakkað og ég mun aldrei fara af þeirri skoðun að það sé argasta tímasóun að borða ost sem er undir þrjátíu prósentum í fitu, þessa dagana þykir mér sjúklegast af öllu að skera grænt epli í tvennt og leggja tvær þykkar sneiðar af bóndabrie ofan á og borða með bolla af góðu tei, ég hálfbilast af unaði, í þau fáu skipti sem ég slepp eiginmannslaus í búðina læt ég greipar sópa um ostahilluna af slíku offorsi að fólki verður starsýnt á og þegar heim kemur neyðist ég til að fela allt draslið aftast í ísskápnum og hlaða öllum andskotanum fyrir svo husband fái ekki alveg flog yfir ruglinu í mér, í gær keypti ég sex mismunandi tegundir þar á meðal þennan ljúfling sem kemur beint frá bónda og er hreinlega tú dæ for gómsætur, osturinn er líka sú mjólkurvara sem hvað best hefur haldið sjálfsvirðingu sinni í hinu sorglega markaðskapphlaupi sem öllu ætu er ýtt útí og þó það hafi nú ekki verið meiningin með þessum skrifum að fara út í það að níða skóinn af öðrum mjólkurvörum - þó ég skuli játa það hraðar en eyrað nemur að vera fæðufasisti og hreinlega hata ákveðnar fæðutegundir - þá verður það bara að segjast eins og er að allt þetta sælgæti í jógúrtlíki sem fyllir mjólkurkæla matvöruverslana er hreinasta perversjón og ekki í neinu nágrenni við það sem beljan upphaflega ætlaði sér með mjólkina sína, slíkt verður ekki hermt uppá ostinn sem ég þori nánast að fullyrða að gæti ekki gengið í efnasamband við sykur þó hann langaði það (sem hann myndi auðvitað aldrei gera), ég bið ykkur því kæru lesendur að láta það sem vind um eyru þjóta þegar hinn eða þessi megrunarráðgjafinn hvetur fólk til að borða ost í hófi því hann sé helst til þess fallinn að stuðla að offjölgun á fitufrumum í lærum fólks, hverjum er ekki skítsama um lærin á sér, borðum ost í óhófi og fáum okkur svo aðeins meira

mynd: anna williams

mig setur hljóða

2011-03-19T10:47:00.002Z

þegar maður gáir ekki að sér

2011-03-17T16:40:00.004Z

djöfuls sjálfsefinn búinn að hreyðra um sig í stofusófanum, og ég ekki með nein vopn í húsinu nema bitlausar skeiðar!

gegnsósa

2011-03-14T16:10:00.003Z

þegar maður er fótgangandi og hættur að nota leikskólatösku sem inniheldur alklæðnað til skiptanna - þrátt fyrir að vera heimsins mesti töskusóði er ég aldrei með auka naríur á mér - getur maður nú alveg hugsað sér alls konar annars konar veður en það sem boðið er uppá í augnablikinu, mér dettur hreinlega margt í hug

enginn getur allt en allir geta eitthvað (örugglega líka ég)

2011-03-10T20:23:00.003Z

ég elska tvinnakefli, það hefur örugglega eitthvað með það að gera hvað ég þrái að vera flink að sauma, sem ég er ekki, alls ekki, ef ég væri það hefði ég til dæmis saumað mér eitthvað sjúklegt outfit fyrir öskudaginn en því er skemmst frá að segja að ég klúðraði búningnum mínum gjörsamlega, ég var búin að möndla saman einhvern vísi að fönix með fjöðrum og öllu en svaf svo hryllilega yfir mig að ekkert varð úr, hljómar kannski ekki eins og stórmál en þegar maður er grunnskólakennari er þetta ávísun á óvinsældir, manni finnst maður hreinlega einhvern veginn vera að svíkjast undan í vinnunni, vond tilfinning, en talandi um vinnu, fyrir það fyrsta get ég ekki þakkað skapara mínum nógsamlega fyrir að hafa komið því í kring að stífa fólkið þarna í máli og menningu vildi ekki ráða mig í vinnu síðastliðið vor en við vitum jú öll hvernig fór á þeim bæ, æjæjæ, gott að maður ber enga ábyrgð þar, nóg er nú um manns miklu og stóru syndir þó ekki sé á bætt! en gott fólk, en en en maður er ekki að vinna alla þá vinnu sem maður hafði hugsað sér, maður er til dæmis ekki búinn að skrifa eitt stykki umsókn í mastersnám í ritlist - og nú veit ég að þið hugsið að fólki sem ekki veit að það er yfsilon í skrýtinn sé nú bara hollast að halda sig heima hjá sér og vera ekki að gera sér neinar grillur og mikið rétt mikið rétt! en ég ætla mér nú samt að gerast svo bíræfin að senda mínum elskulega gamla kennara rúnari helga umsókn þar sem ég gef mig út fyrir að vera gífurlegt talent á sviði orðfléttufræða (maður brennur auðvitað í víti fyrir svona lygar en það verður bara að hafa það), fyrst ætla ég samt að læra aðeins meira í vefsíðugerð og kíkja í tíma hjá hinum fremur skemmtilega þorvaldi þorsteinssyni, maður verður að hafa sig allan við svo maður drabbist ekki niður í leiðindum, læra læra læra, það er mín björgun

það sem er og verður og getur orðið

2011-03-06T10:45:00.003Z

í fyrsta lagi, er virkileg yfsilon í skrýtinn? skrítinn/skrýtinn, ég get svarið fyrir það ég held ég ætti bara að hætta í þessum orðabransa, eða halda mig alla vega bara við að lesa orð, sem ég geri þó nokkuð af enda bæði búin að koma við á bókamarkaðnum og í bókahillum systur minnar þar sem ég fann leik engilsins eftir einn af þessum dásamlegu töfraraunsæis-spánverjum, ég fel mig undir sæng og flýg á blekinu til barcelona, ég kem við í súkkulaðibúðinni í gotneska hverfinu sem er eins og risastór kæliskápur fullur af eðalsúkkulaði, svo fer ég á markaðinn á römblunni og kaupi fíkjur og hráskinku og hvítvín, sest á ströndina og fylgist skíthrædd með husband synda í sjónum, seinna löbbum við heim í litlu íbúðina með litlu svölunum sem snúa út að höfninni og er algjörlega laus við kakkalakka (ein af fáum í barcelona, við erum mjög heppið fólk), en aftur til raunveruleikans - sem er á köflum ágætur þó hann sé ekkert töfrandi töfraraunsæi - því í öðru lagi þá finn ég vorlykt í loftinu og iða öll af eftirvæntingu, iða eins og ormur því það kemur það kemur, ég efast ekki, við þurfum bara að bíða aðeins og þá gerist það alveg af sjálfu sér, við vöknum öll einn daginn við það að úníversið rekur inn nefið og segir eins og ekkert sé sjálfsagðara "mér datt í hug að færa þér dáldið af grænu grasi og hvítri birtu, svo fyrst ég var á annað borð að þessu ákvað ég að gera þetta bara almennilega og koma með ilmandi útsprungin blóm og syngjandi fugla líka", maður verður alveg kjaftstopp og veit ekki hvernig maður á að þakka fyrir sig, tautar eitthvað á þá leið að það sé aldeilis rausnarskapurinn, maður viti bara ekki hvað maður eigi að segja, hefði maður vitað hefði maður nú lagt eitthvað til sjálfur og þar fram eftir götunum, úníversið bandar bara til manns hendinni og segir að það sé alveg óþarfi, hann eigi nóg af þessu, "njóttu bara" segir hann og er dáldið eins og ógeðslega ríkur gestgjafi sem er búinn að bjóða öllum heiminum í partý því eitthvað verði hann að gera við alla þessa peninga "blessuð vertu ég á nóg af þessu, just roll around in it", og maður náttúrulega bara hlýðir

meira partý

2011-03-01T08:19:00.006Z

ástkærastur minn yndislegi ellibjé átti ammæli í gær og bíður í partý í dag ásamt litlu músinni systur sinni, febrúar og mars eru álíka mikið partýsíson í familíunni og ágústmánuður en áttatíu og fimm prósent fjölskyldumeðlima á ammæli í þessum mánuðum, við þurfum að leggja fyrir allt árið til að komast í gegnum þetta fjárhagslega, þó það sé auðvitað subbuskapur að mæta í partý allur útí hori og hóstandi framan í fólk verð ég samt að snýta mér hressilega og fara í ullarnærfötin svo ég geti kíkt í boðið því ekki fer maður að valda litla manninum vonbrigðum, fyrst verð ég samt að finna einhvern sem getur farið í bæinn fyrir mig að versla riddarabúning og bækur og kitty dót því mér er mjög í mun að ganga í augun á smáfólkinu og finnst að ellibjé geti ekki endalaust notað pottlokin hennar ömmu sem skjöld, menn verða að vera almennilega græjaðir ef þeir eiga að geta varið kastalann og bjargað litlu músinni frá öllum þessu sjóræningjum og skrímslum svo maður tali nú ekki um hvolpinn þeirra sem er gereyðingarvopn dulbúið sem sturlandi sætur labrador, óþekkir hundar eru bölvun í þessari fjölskyldu og þar fer minn eigin hundur langfremstur meðal jafningja þó honum hafi oft verið veitt hörð samkeppni af sáluga hundinum hennar systur minnar sem til dæmis át skírnartertuna hans ellabjé áður en hún komst á veisluborðið, hafi maður einhvern tíman prísað sig sælan að manns eigið loðdýr var víðsfjarri vettvangi glæpsins! en best að fá sér verkjalyf og blund svo maður geti sinnt skyldum sínum sem ömmusystir í kvöld, þetta er ábyrgðarhlutverk og manni er í mun að standa sig - en hundurinn verður heima!

maður er mistækur

2011-02-28T16:08:00.004Z

bólgnir hálskirtlar og hausverkur í boði hússins, ég hefði ekki átt að monta mig svona mikið af því hvað ég sé búin að vera hraust í vetur, það hefnir sín að vera of yfirlýsingaglaður, ég vil reyndar meina að veikindi mín séu af sálvefrænum toga og séu bein afleiðing þess áfalls sem það var fyrir mitt uppblásna hreystiegó að lenda í (gaaaaaaaargh!!!!) þriðja sæti í lífshlaupinu í vinnunni í síðustu viku, ég var svo miður mín að ég hafði ekki einu sinni lyst á ávaxtapokanum sem ég fékk í verðlaun, ég stappaði niður fótum á kennarastofunni algjörlega brjáluð og vændi fólkið í sætunum fyrir ofan mig um svindl og ódrengilega keppni (ég er reyndar ekki alveg tilbúin til að láta af þeirri skoðun ennþá), kannski ekki mjög íþróttamannsleg hegðun af minni hálfu en þetta var bara svo ömurlega niðurlægjandi, ég var alveg búin að gefa mér þennan sigur og hafði hugsað mér að hengja viðurkenninguna mína upp á mjög áberandi stað í kennslustofunni minni, hugsanlega á hurðina, ég hengdi viðurkenninguna fyrir þriðja sætið á bak við sýningartjaldið fyrir skjávarpann og hef eitt helginni í að éta kökur, djöfullinn!!! ég lappaði uppá sjálfsmyndina með því að halda dúndur ammælispartý fyrir kríuljósið með regnbogaköku og sjúklega sætu pom poms skrauti sem tók mig hálfa nóttina að búa til og vakti slíka lukku hjá bæði ammælisbarninu og gestunum að líklega fær það að hanga uppi til eilífðar, lítið bara á

þið gyðjur

2011-02-20T19:23:00.002Z

(já það ert þú!) ykkur óska ég innilega til hamingju með daginn - reyndar langar mig miklu frekar að óska ykkur bara til lukku með að vera kona sem hlýtur að vera eitthvað það alskemmtilegasta sem hægt er að lenda í í lífinu, ég tala nú ekki um ef maður er í kompaníi við aðrar konur og eitthvað til af áfengi í húsinu, karlmönnum óska ég aftur á móti til hamingju með að njóta þeirra ótrúlegu forréttinda að fá að hafa konur í kringum sig (in spite of yourselves)

almost there

2011-02-19T16:29:00.004Z

vetrarsólin minnti mig á að það er beinn og breiður vegur til vors, þangað til baka ég amerískar pönnukökur fyrir ellabjé, hlusta á adele og bý til pom poms fyrir kríuafmæli

mrs. love fær óvæntan glaðning

2011-02-14T21:57:00.006Z

ég er að drukkna í ást, ekki nóg með að ég sé nýbúin að endurheimta elsku mömmu mína frá útlöndum - hvar hún dvelur óþarflega oft að mínu mati - heldur fékk ég svo yndislega húfu í gjöf frá systu bestu í gær - sumu fólki virðist ómögulegt annað en að vera alltaf með betri hliðina utan yfir - að ég hefði bara ekki trúað því að annar eins gripur fyrirfinndist annars staðar en í ævintýrum, það er algjörlega út í hött að manni geti verið svona heitt á hausnum og á sama tíma verið svona ótrúlega sætur, verst að ég vinn í skóla þar sem er bannað að vera með húfur innandyra, bömmer, en nú heldur fólk auðvitað að allt sé upptalið því engum í gervallri veröldinni geti hlotnast meiri lukka á einu og sama brettinu en ég hef þegar þegið en hafið ykkur bara hæg ljósin mín, það bestnar sko bara og bestnar skal ég segja ykkur, nú veit ég ekki hvort ég hef komið því nógu skýrt að í gegnum tíðina en ég er alveg hreint ljómandi vel plögguð svona hvað eiginmanni viðkemur, og þó að vissulega hendi að maðurinn framkvæmi stundum einhver vanhugsuð stönt sem vekja litla lukku en skilja þeim mun meira eftir sig af þeirri tilfinningu að maður sé nú bara alveg deeply distrubed by this extremely unhusbandly behavior þá tekur hann svo ljómandi laglega spretti inná milli að maður bara missir málið og spjarirnar um leið, ég verð að byrja á því að taka það fram að manninum mínum finnst valentínusardagurinn viðbjóðleg uppfinning amerískra sölusóða sem eigi ekkert erindi við íslenska elskendur og sér í lagi ekki inná hans eigið heimili þegar hann hefur varla einu sinni náð að kyngja hákarlinum og rófustöppunni, nokkuð sem ég tek fyllilega undir og gæti ekki verið meira sammála, það hefur því verið í tómu gríni sem ég hef verið að ýja að því síðustu daga hvort valentínusinn minn sé ekki að fylgjast með dagsetningunum og svona, maður geri nú aldrei of mikið af því að vera rómantískur, en guð hjálpi mér fyrr hefði ég átt von á því að fá lús, skyrbjúg og blóðkreppusótt á mánudagskvöldi í febrúar heldur en því að ganga beint í flasið á kertaljósi og blómum og súkkulaði og (hérna negldi hann mig alveg) ísköldum bjór þegar ég kom heim af vefsíðunámskeiðinu sem ég var að byrja á ásamt öðrum hverjum eldri borgara í bænum, ja hafi maður einhvern tímann verið alveg stúmm, sjálf hafði ég hugsað mér að gera eitthvað smotterí í ástarjátningaskyni en hafa það bara eitthvað alveg ókeypis og líkamlegt af því ég er svo blönk og krakkinn á bráðum ammæli, og maður er eðlilega ekkert að spá í að hnika við því plani eftir þessa innkomu skal ég segja ykkur, passa sig samt að verða ekki eins og þjófótti hundurinn sem fékk það margfalt í hausinn - eða á ég að segja kviðinn - að hafa stolið heilli pizzu af eldhúsborðinu og lítur fyrir vikið bæði út fyrir að vera ólétt og með tryllingslega mikinn bjúg, en fyrst er það að ná husband úr leikjatölvunni.......hmmmm

to do listi morgundagsins

2011-02-12T22:21:00.002Z

vakna og undrast yfir því hvað það er mikið kraftaverk að maður geti farið á fætur á morgnana og fundið bragð af bláberjasafa og lykt af blómunum á borðinu, guð veit alveg hvað hann er að gera

hita kaffi og finna hvað það er gott að eiga lítið eldhús í litlu húsi

undrast enn meir yfir því hvað lífið er gott og hvað maður eru ótrúlega heilbrigður í sálinni miðað við að það er febrúar, þakka guði fyrir spirulina

hlaupa til mömmu minnar og hlusta á jónas, muna það allan tímann hvað ég er lánsöm að eiga líkama sem gerir það sem ég bið hann um

sníkja chilli súkkulaði hjá mömmu og hugsa fallega til suður - ameríkufólksins sem fær svona frábærar hugmyndir

styðja systu bestu í þeirri raun sem það er fyrir konur að þurfa að fara í kringluna, á svona mómentum er mikilvægt að vera til staðar

bjóða ellabjé í síðdegiste og eitthvað spennandi með því til að maula á meðan við hlustum á kríuna segja töfrasögur af stjörnufræðinámskeiðinu

borða ferska aspasinn með miklum limesafa og parmesan, flissa við tilhugsunina um það hvað maður pissar skrítinni lykt af aspas

gefa sjálfri mér gott pepp, "þú getur víst skrifað þessa umsókn í ritlistarnámið!"

(einhvers staðar hér kemur verkefnabúnkinn til sögunnar en hann passar ekki inná þennan njóttu-dagsins lista)

skríða uppí ból og kyssa husband fyrir daginn, vera dáldið ánægð með dagsverkið og reyna að festast ekki í að velta fyrir mér hvað svefn er undarlegt ástand

ég þyrfti að fá þessa konu heim til mín

2011-02-06T09:50:00.001Z

sko, guð hlustar víst

2011-02-05T10:11:00.008Z

ég hefði kannski ekki átt að biðja guð svona mikið um snjó þarna um jólin, það hefur greinilega bara verið einhver smástífla í afgreiðslunni hjá honum og beiðnirnar mínar því hrannast upp en svo þegar herrann loksins komst í málið var því svarað svona líka hressilega, ég lendi reglulega í því sama með prentarann í vinnunni (ég veit samt að guð hefur ekkert með það að gera), ég ýti á print og ekkert gerist og af því ég er óþolinmóð að upplagi hamast ég áfram og gef skrilljón skipanir þangað til ég gefst upp og stend upp frá tölvunni til að brjóta nú ekki eitthvað sem ég á ekki og myndi hugsanlega vera krafin um að borga skaðabætur fyrir, dálitlu síðar spýtast svo öll þúsund eintökin út og ég fæ húrrandi umhverfismóral, þegar ég leit út um gluggann í morgunn og sá að skaflarnir ná næstum upp að eldhúsglugganum gat ég ekki hugsað um neitt annað en hvað það er rosalega lítið til í ísskápnum, ef húsið myndi grafast í snjó værum við dæmd til hungurdauða og ég fór að ímynda mér allskonar vitleysu eins og að husband myndi stinga uppá að við ætum hundinn, ég myndi tryllast og yrði fyrri til að drepa hann sjálfan af því ég er svo snögg í snúningum en hann er ekki snöggur að neinu nema klæða mig úr brjóstarhaldaranum (samkvæmt honum sjálfum), hmmm það sem maður er veikur í litla höfðinu sínu já, annars var ég að fara yfir kennsluáætlanir og skipuleggja önnina framundan og komst þá að því að það er í rauninni alveg að koma vor, ef það er bara hreinlega ekki komið, það eru bara einhverja örfáar vikur þangað til það er kominn maí og þar sem vikur hafa tilhneygingu til að smættast niður í ekkert nema mánudaga og föstudaga þegar maður er í annasömu starfi þá segir sig sjálft að maður þarf að fara að athuga hvort eitthvað sé eftir af sólarvörninni frá því í fyrra, mig óar við öllu sem ég á eftir að kenna aumingjans nemendunum á þessum örstutta tíma en hef samt enn meiri áhyggjur af því hvað maður hljóti að eldast hratt í starfi þar sem maður verður alltaf að vera að hugsa svona mikið fram í tímann, getur ekki verið gott en væri samt ennþá verra ef maður væri einn af þessum sem heldur að tíminn sé peningar, hjúkk að maður er þó ekki veikari í höfðinu en svo að maður sjái í gegnum þá þvælu

og ekki það að ég ætli að segja orð um þessi bókmenntaverðlaun en bragi minn það vita það allir að snillingar þurfa oft að sætta sig við það að einhver steli þrumunni þeirra, við svitnum ekkert yfir því enda áttu örugglega fullt fullt af þrumum og mátt alveg sjá af þessari einu til hennar gerðar

jæja

2011-01-31T17:28:00.003Z

nú bara verður eitthvað að fara að gerast í heimabankanum....... og ísskápnum

þegar maður telur sig hafa séð allt

2011-01-28T16:02:00.010Z

stundum er maður nú bara alveg sleginn út af laginu, þetta er allt svo asnalegt að ég fæ mig varla til að tala um það en samt er ég svo yfir mig undrandi að ég fæ ekki orða bundist, nauðsynlegur formáli að þessum texta er að ég á bróður sem er mikið afbragðs eintak af manneskju þó hann sé þeim fáránlega galla gæddur að hafa slíkan viðbjóð á agúrkum að hann segist ekki þurfa nema finna af þeim lyktina þá verði honum mál að kasta upp, ég veit ég veit nú spyr fólk sig alveg stúmm "bíddu er lykt af gúrkum?" og "hvers konar fólki býður við gúrkum?", sjálf hef ég fullan skilning á að fólki geti fundist ýmislegt ógeðslegt eins og ansjósur og sushi jafnvel og já meira að segja ólívur þó ég sé því ekki sammála en í almáttugs bænum gúrkur! ég meina er hægt að finna meinlausari meðlim innan grænmetisfjölskyldunnar? ég hef - eins og fólki finnst vonandi skiljanlegt - alltaf gert afar lítið úr þessu röfli bróður míns og sagt honum að hætta þessu helvítis miðjubarnsvæli, hann sé bara reyna að draga að sér athygli og vera með vesen, það sé varla bragð af gúrkum hvað þá lykt! hvort hann haldi virkilega að hann sé með svo ofboðslega spes, hárnákvæm og ofurnæm skynfæri að hann greini einhver hárfín blæbrigði í lykt og bragði sem við hin séum bara ekki nógu þróuð til að finna, svona hef ég djöflast í manninum ekkert nema hrokinn og yfirlætið og ekki efast í kvartsekúndu um að ég hafi allt til míns máls en hann ekkert, mér hefur fundist þetta svo mikil þvæla að ég hef reglulega steingleymt þessum dintum hans og boðið honum uppá indverskan mat með æðislegu raita sem ég bý til úr - vel að merkja - nánast engu nema gúrkum, en það er auðvitað alveg dæmigert þegar maður er svona viss á sinni sök að þá rennur maður á rassgatið með allt heila klabbið og finnur sig í einhverjum afar óþægilegum aðstæðum, málið er að nýlega færði indæli húsvörðurinn í vinnunni minni mér ilmkerti til hafa í skólastofunni minni, skólastofan mín lyktar eins og myglusveppur og húsvörðurinn var svo sniðugur að taka upp á því að hafa alltaf kveikt á ilmkerti til að gera þetta bærilegra, hingað til hafa kertin öll verið með vanilluilmi sem ég ef mikinn unað af, dásemd dásemd, en síðast þegar húsvörðurinn fór í búðina til að kaupa kerti voru vanillukertin ekki til, svo hann keypti annars konar kerti, gúrkukerti, og vill þá kannski einhver segja mér hver í veröldinn tekur uppá því að framleiða agúrkuilmkerti? hvað í andskotanum er næst... paprikuilmur? en sem sagt málin standa þá þannig - þökk sé einhverjum hryllilega lélegum ilmkertaframleiðanda - að ég er núna í þeirri vandræðalegu stöðu að þurfa kannski að endurskoða afstöðu mína frá grunni - sem ég hingað til hef ekki einu sinni viljað skilgreina sem afstöðu heldur sem staðreynd - það sé eftir allt saman lykt af gúrkum og ég verði því að viðurkenna fyrir bróður mínum að ég hafi haft rangt fyrir mér í öll þessi ár, þessi rökræða er sko búin að vera í gangi síðan ég man eftir mér, ég sé fyrir mér að hann heimti að ég biðjist afsökunar - hugsanlega opinberlega - og bæti honum það svo einhvern veginn upp að hafa beitt hann þessum órétti og skoðanabælingu árum saman, það gæti til dæmis falist í því að hann megi framvegis alltaf ráða hvað er í matinn þegar fjölskyldan borðar saman og þá megi ekki vera neitt grænmeti á boðstólnum og alls alls ekkert úr spelti, líka þó það sé í mínu eigin ammæli eða ammæli barnanna minna, best að vera bara ekkert að minnast á þetta við hann, það er samt dáldið fúlt því mig blóðlangar til að gefa honum svona gúrkuilmkerti í ammælisgjöf sem the ultimate revenge fyrir gallabuxurnar sem ég gaf honum einu sinni og hann gekk aldrei í, en vá hann myndi brjálast

minni mentor meira tapas

2011-01-24T17:43:00.003Z

ef ekki væri fyrir allar þessar einkunnir sem ég þarf að slá inní mentor væri ég tiltölulega hamingjusöm manneskja, mentor er agalegt fyrirbæri sem fær hrikalega mikið út úr því að loka á mann eða slökkva á sér áður en maður nær að vista það sem maður var að gera, sumir eru bara með svo ótrúlega sjúkan húmor, ég komst í gegnum daginn á því einu að hafa átt dásamlegt gærkvöld með fíu minni á tapas barnum hvar við snæddum að hálfu í boði davíðs oddssonar (who knew he had it in him), tapas er aldrei ógeðslegt og við átum svo mikinn humar að mér fannst ég hreinlega öðlast einhvers konar djúpspekilega innsýn í vitundarlíf skeldýra, þetta var fyrst og fremst andleg upplifun.....djók, ég var svo södd að ég þurfti að vanda mig við að æla ekki yfir allt og alla eins og feiti maðurinn í the meaning of life, það hefði verið svona dáldið leiðinlegt, sérstaklega fyrir settlega franska fólkið á næsta borði, einn maðurinn var með hvítan trefil og allt, hann batt trefilinn meira að segja um höfuðið á sér á meðan hann borðaði svo hann myndi nú örugglega ekki subba hann út með öllu þessu smjöri og pestói sem hann var að borða, skynsamlegt, samt ekki trix sem ég get nýtt mér því ég myndi þurfa að vefja alklæðnaðinum um hausinn á mér ef ég ætlaði að komast hjá því að bía mig út við matarborðið, og þá væri þetta kannski svona búið að missa dáldið marks er það ekki?

gandhi var alveg með´etta

2011-01-22T11:06:00.001Z

mrs. love

2011-01-19T19:50:00.003Z

fyrri tepokinn minn í dag færði mér skilaboðin "live your strength", sá seinni "your greatest strength is love", pfffff tell me something i don´t know!

ég bað um tónlist og guð gaf mér jónas

2011-01-17T19:46:00.003Z

ég er alveg ótrúlega upptekin, eitthvað við vinnu og almennt heimilishald en mest af öllu við að hlusta á hann jónas sigurðsson, eftir að hafa heyrt annan hvern mann mæra þennan jónas í hástert allt síðasta ár og geta ekki svarað með neinu nema "hver í andskotanum er þessi jónas?" ákvað ég loksins að láta það eftir mér að kaupa mér diskinn hans og kynnast manninum af eigin raun, síðan hef ég komist að því að maðurinn sé fyrrum sólstrandargæi og guð má vita hvað annað sem maður vill kannski ekki endilega vera viðriðinn en herra minn herra minn hvílíkt partý sem þessi diskur er, ég er búin að djöflast svo linnulaust í stofunni og hoppa svo tryllt í sófanum að ég bara bið í guðs almáttugs bænum vill einhver stoppa mig! ég er þegar búin að pranga gripnum inná einn fjölskyldumeðlim og spila hann óþægilega hátt fyrir gesti og gangandi að þeim óforspurðum og reyndar án þess að skeyta nokkuð um hvað þeim finnst, ég veit ekki hvar þetta endar, ég bið fólk að sýna skilning, ég get ekki hætt, ég bara verð að spila jónas

sálarþarfir (og kvalir)

2011-01-08T10:12:00.005Z

mig vantar svo nýja tónlist að mig hreinlega verkjar, mig vantar reyndar líka bækur en ætla ekki að láta það eftir mér fyrr en ég er búin með búnkann á náttborðinu, auðvitað ætti ég fyrst og fremst að kaupa mér nýja dúnúlpu en þegar peningar eru af skornum skammti verður maður bara að gjöra svo vel að forgangsraða og hvaða máli skiptir það þó manni sé kalt ef maður er með almennilega tónlist í sálinni, ég las það líka einhvers staðar að kuldi sé bara hugarástand svo það tekur því ekki að reyna að klæða hann af sér, betra að finna sér ástríðufulla músík og hita sig upp innan frá, það ætti líka að slá eitthvað á kvíðaraskanirnar og svefnleysið sem er mig lifandi að drepa þessa dagana, rosalegt hvað maður verður örmagna af því að liggja alla nóttina uppí rúmi og ofanda, ég er öll í því að vera heilsufarslega ábyrgi einstaklingurinn og keypti mér spirulina á offjár til að passa uppá orkubúskapinn í skammdeginu en einhvern veginn fór það alveg framhjá mér að lesa ráðleggingarnar um hámarksinntöku, nú einni viku og hátt í hundrað spirulina töflum síðar líður mér eins og taugakerfi mitt sé þyrluspaði, best að kíkja við í smekkleysu og biðja um eitthvað sem hægir á hjartslættinum áður en maður dettur niður dauður

kreisí bjútifúl

2011-01-03T14:03:00.006Z

þannig á 2011 að vera, kreisí kreisí bjútifúl, með mikilli inspírasjón og hamslausri framkvæmdaorku, 2011 verður árið sem þekkir ekki þreytu og andlegt slen heldur ólmast og iðar af lífsorku og hugmyndaauðgi þess sem lætur ekkert stöðva sig, ég viðurkenni það fúslega að ég er yfirleitt með deprimeraðra móti um áramót og eyði óþarflega mikilli orku í að argast í sjálfri mér yfir öllu sem hefði mátt betur fara á árinu en ég er að hugsa um að hætta því eitt augnablik og leyfa frekar jákvæðu hliðinni minni að lesa aðeins yfir hausamótunum á þeirri neikvæðu og benda henni á hvað ég ætti að hafa með mér núna þegar ég flyt út úr hótelherbergi 2010 yfir í það við hliðina

(jákvæða hliðin, mjög hressileg en samt án þess að vera pirrandi hress)

þú passaðir þig á markalausu fólki og hélst þig við góðar manneskjur sem kunna að meta þig og gefa gott af sér, gott fólk er æðislegt, sleppum hinu all together

þú varst ótrúlega einbeitt í hollum lífsháttum og sinntir því merkilega áreynslulaust að vanda þig í umgengni þinni við líkama þinn, maður á að fara vel með það sem guð gefur, áfram svona

þú reyndir fyrir þér við að skrifa skáldskap, eitthvað sem þér fannst fullkomlega fáránlegt að þú af öllu fólki færir að fikta við, þér fannst það skemmtilegt og það snéri uppá hausinn á þér á alveg nýjan hátt, sem er alltaf gott, snúa meira uppá hausinn á sér

þú varst vandfýsin, þú hugsaðir þig vel um áður en þú eyddir peningunum þínum og einsettir þér mottóið minna magn-meiri gæði, gott gott, less is way way more and a bit more than that!

þú last eins og brjálæðingur og hundsaði sjónvarpið að mestu, sérstaklega fréttirnar, ég er stolt af þér

þú tókst skemmtilegar skyndiákvarðanir (eitt stykki mjög bleikt forstofugólf til dæmis) sem er alltaf hrikalega hressandi, hætta að pæla svona mikið í öllu og láta bara vaða, skyndiákvarðanir rúla

þú dróst saman í eina setningu það sem gerir þig hamingjusama og grundvallar alla þína sýn á lífið; búa til eitthvað fallegt, einbeita sér nú að því í sem víðustum skilningi að búa til eitthvað fallegt, fegurðin bjargar heiminum!

þú slóst kannski ekki þitt eigið met í færslufjölda hér á þessu bloggi en þó þér hafi á köflum þótt þetta svo léleg sögusjoppa að þú hafir íhugað að loka pleisinu þá eru þessi húsmæðraskrif (hvort sem þau eru góð eða slæm þann daginn) eitthvað sem heldur soldið uppi í þér flæðinu, hugmyndir fæðast í flæði og án hugmynda er allt glatað svo áfram veginn bara

jess sör, áfram veginn

mynd: shona heath